Nga Elona Caslli
Në qëndrimet e ndryshme mbi ngjarje të mbrapshta nën firmën e Rilindjes, përballesh shpesh me qëndrime të llojit; Edhe në kohën e Berishës, janë bërë këto.
Duket se ky qëndrim është një lloj anestezie, e cila e vë në gjumë ngjarjen dhe revoltën që mund të ngjallë kjo e fundit.
Duket si pjesa e një teatri absurd, ku përligjet paradoksalisht fakti, që meqenëse ngjarje të mbrapshta kanë ndodhur në të shkuarën, ato nuk duhet të na revoltojnë në të tashmen.
Nuk është aspak synimi im të bëj avokatinë e të djathës.
Faturat për veprimin apo mosveprimin e saj, i paguan vetë çdo forcë politike.
Ajo çka është shqetësuese në këtë mes, është se çështja në fjalë trajtohet si ndeshje futbolli.
Dhe ndeshja del gjithmonë barazim.
Janë bërë faje në të shkuarën dhe nuk kemi pse të çuditemi në të tashmen.
Madje, do ish mirë as mos të reagonim hiç.
Ky mentalitet përmban frikshëm dy kategori njerëzish:
1. Partiakët. Ata që të vërtetën e shohin, veçse me sytë e partisë.
2. Të njehsuarit me të mbrapshtën. Ata që janë mësuar me të keqen dhe nuk u bën më përshtypje.
Të dyja kategoritë si kundërargument përdorin të djathtën.
Do të doja shumë t’i gjeja një rrafsh logjik, ku ta mbështesja këtë mentalitet, por sipas mendimit tim, nuk ekziston një rrafsh i tillë.
Reagimi ndaj një ngjarjeje të mbrapshtë nuk duhet të vijë si thirrje partiake.
Duhet të vijë si thirrje qytetarie.
Nëse si argument kundër përdoret Berisha, atëherë dëshmojmë se kemi mbetur peng i partisë dhe debatojmë vetëm me argumente partiakë.
Papërgjegjshmëria e një kryeministri në të tashmen, nuk duhet përligjur me faktin se kjo e fundit ka ndodhur në të shkuarën.
Me këtë ritëm, në një ardhje hipotetike të Bashës në pushtet, rezulton se nuk duhet të revoltohemi kurrë.
Sipas kësaj logjike, Basha duhet të bëjë fillimisht skandalet e Ramës dhe pastaj ne mund të revoltohemi.
Pa arritur barazimin, nuk ka revoltë.
Nëse do të përdorim argumentet partiakë në diskutime, do të lëmë jetën peng brenda tyre.
Nëse 30 vite postdiktaturë, nuk na kanë mësuar dallimin mes një qëndrimi qytetar dhe qëndrimi partiak, atëherë do ta kemi të vështirë të mbajmë një qëndrim të pavarur gjithmonë e më shumë.
E shkuara e së Djathës nuk mund të shërbejë si anestezi për të tashmen e së Majtës.
Post Scriptum: Revolta qytetare është thelbi i lirisë.
