Nga Elira Kadriu
Durrës apo Tiranë është dilema e shumë studentëve pasi secili nga qytetet ka anë pozitive apo negative. Dilema e studentëve por jo vetëm, pasi të njëjtat dyshime të përndjekin edhe pas përfundimit të ciklit studiues.
Shumë studentë zgjedhin të shkojnë e të vijnë brenda ditës, disa të tjerë qëndrojnë në konvikt apo edhe në shtëpi me qira duke i ndarë shpenzimet mes 2 apo 3 vetave.
Realisht nuk ka ndonjë diferencë të madhe shpenzimesh midis dy opsioneve. Le të bëjmë një llogaritje të vogël. Tre mijë lekë të vjetra (bileta e furgonit vajtje – ardhje) plus 800 lekë të vjetra urban, 3800 lekë shpenzim vetëm rruga, për 30 ditë afërsisht 120 mijë lekë të vjetra në total, e njëjta shifër nëse paguan 1\3 e një shtëpie me qira, le ta zëmë shtëpi 2 dhoma e kuzhinë.
Avantazhi i të jetuarit në Tiranë, shmangia e lodhjes së përditshme të rrugës vajtje-ardhje, megjithëse me raste udhëtimet me urban brenda për brenda Tiranes janë aq të ngadalta sa më duket sikur për aq kohë mund të kisha bërë sërish Durrës – Tiranë. Le të ndalemi pak te përditshmëria. Më kujtohet një periudhë kohe kur jetoja tek sheshi “Avni Rustemi” dhe bëja pazar tek zona ku sot shtrihet “Pazari i Ri” tashmë tërësisht i përshtatshëm për një kryeqytet europian. Kuptohet që ime më e cila më telefononte ҫdo një orë, merak që lidhej me ushqyerjen apo veprimtarinë time, që meqë ra fjala është merak që nuk ndryshon si në moshën 20, 30 apo sado që kalon koha. Bashkë me telefonatat e saj më kujtohen dhe ulërimat, apo pasthirrjet: uaaa, tmerr, normal je në qendër aty, qënkan dyfish, jojo trefish fare, lëre se t’i sjell unë nga Durrësi.
Të hënave zakonisht frigoriferi ishte i tejmbushur me kavanoza apo perime që rralloheshin gjatë javës, për mos të folur për të premtet që isha tërësisht një jetime, përfundoja zakonisht në menza apo duke pritur një ftesë për drekë. Frutat e detit ishin një ëndërr, që më ngacmonin herë pas here imagjinatën, por era e qofteve teksa kaloja tek sheshi “Avni Rustemi” më sillte në realitet. Atëherë nuk isha vegjetariane por babzia e punëtorëve që hanin në stolat jashtë ma largonte urinë.
Përveҫ ҫmimeve që më dukeshin stratosferike, jo vetëm atëherë por edhe tani që nuk jam më studente, më mungonte pafund deti. Mungesë që e zëvendësoja fundjavave sapo kthehesha në shtëpi. Vuaja jo vetëm unë, por edhe një qen që kisha, një rracë Husky që për pak po kalonte në depresion, nga liria ekstreme nga dhoma në kuzhinë. Një shëtitje nga liqeni për të, për mua ishte si të më ҫonin në turn të tretë, pas një dite shkolle dhe pune së bashku.
Pavarësisht mundësive më të mëdha për punë dhe karrierë që të ofron kryeqyteti, më mungon jodi dhe qetësia e periferisë së Durrësit, që nuk e gjen as në lagjet më të largëta të Tiranës. Zona e Astirit është shndërruar në një bllok të dytë, mos të flasim për Kasharin ku nuk gjen arsye për të dalë në qendër, pasi ҫdo gjë e ke poshtë shtëpisë.
Të jetosh mes Tiranës dhe Durrësit është po aq lodhëse sa dhe interesante. Të mos veshësh dot fustanin e preferuar të premten në mbrëmje, pasi e ke harruar në Durrës dhe të bësh një zhytje në det të shtunën në mëngjes që të dalë alkooli i së premtes nga festat e ҫmendura në Bllok.
Ama të kishim një metro, një linjë direkte që të na ҫonte në Tiranë për 15 minuta, jo dy orë , sikur nisemi për Shkodër ҫdo mëngjes.
Derisa të afrohet një moment i tillë, kurajo teksa prisni që mbushet furgoni, teksa nuk gjeni një të tillë pas orës 19:00, teksa ëndërroni të jeni europian!
http://www.dritare.net/2018/02/01/te-jetoj-ne-durres-a-tirane-sdi-ҫte-bej/1
