Nga Alma Nikolli
Sapo lexova lajmin e mrekullueshëm se në shkollat e Nju Jorkut do të mësohet shqip, m’u kujtuan gjyshet shqiptare. Gjithë vitin numërojnë edhe sa muaj e ditë kanë mbetur që të vijnë nipër e mbesa nga emigrimi. Ruajnë ç’të munden për ta. Një kavanoz reçel a një ninullë, një shishe mjaltë “bio” a një triko të thurur me duart e tyre dhe bëhen gati të luajnë me ta sikur reumatizmi të mos ekzistonte.
Dhe vogëlushët vijnë. “Hello/ciao nëna”, thonë ata. E shkreta nënë kaq e kupton po më tej nuk mund të vijojë. Nënat i ndjekin nëpër shtëpi a bregdet, u del shpirti të kuptojnë ndonjë të vetme fjalë, por e pamundur. Fëmijët qajnë, flasin me duar e këmbë, kërkojnë ndoshta një gotë ujë, por nëna s’ia jep dot. Do të donte shumë, por nuk mundet. Prindërit e fëmijëve për shumë arsye që nuk do të doja kurrsesi t’i paragjykoja, nuk e shohin të udhës që të vegjëlve të tyre t’u mësojnë shqip.
“Çdo gjuhë është një botë”, kam lexuar diku, nuk e di se ku. Sa bukur t’i transmetosh fëmijës një botë, botën e të parëve të tij, botën që ia mundëson të merret vesh me gjyshen.
Jo pak fëmijëve shqiptarë në emigracion prindërit u flasin vetëm shqip në shtëpi, ndoshta në dialekt, por shqip. Në disa raste në televizion kemi parë jo pak shqiptarë që me krenari dhe ndrojtje flasin shqip vetëm ato fjalë që u kanë mësuar prindërit…dhe pa dyshim që mjaftojnë.
Gjuha jonë është e bukur dhe e pasur, por mbi të gjitha është e jona. Ajo nuk ka faj që shqiptarët morën rrugët, gjuha i ndoqi nga pas në çdo cep të globit deri sa shumë prej tyre vendosën ta braktisin.
Faleminderit Amerikë e ëndrrave që do të lumturosh pa masë shumë gjyshe shqiptare dhe jo vetëm!
