Nga Luljeta Progni
Që krimi dhe korrupsioni kanë bashkëjetuar me këtë shumicë këto tre vite, tashmë është fakt. Drejtësia (sado e mangët që është aktualisht në Shqipëri), ka thënë fjalën e saj për praninë e krimit dhe korrupsionit në radhët e deputetëve të Partisë Socialiste.
Pak më shumë se një vit pasi erdhi në pushtet, mazhoranca e drejtuar nga Edi Rama nisi të bjerrej. Rasti i parë i vështirë me të cilin u përball ishte ai i deputetit Tom Doshi. Në shkurt të vitit 2015 nisi lufta e Tom Doshit kundër Ilir Metës, aleatit të Ramës në koalcionin qeveritar. Doshi hodhi një akuzë shumë të fortë kundër Metës, ai tha se kryetari i Kuvendit kishte porositur vrasës me pagesë për të vrarë atë bashkë me deputetin e PD-së, Mëhill Fufi. Ishte një akuzë shumë e rëndë, të cilën Doshi e kishte paralajmëruar më parë, se dëshmia që do të jepte, do të trondiste themelet e pushtetit. Në të vërtetë ngjarja shkaktoi tronditje në radhët e mazhorancës. Por, siç ndodh gjithmonë çudia në Shqipëria zgjat më pak se “tre ditë”. Nuk kaloi shumë e çështja u mbyll, kur në lojë hynë gjykatat. Tom Doshi u përjashtua nga grupi parlamentar i PS-së. Nuk munguan përshëndetjet as nga opinioni i brendshëm e as nga ndërkombëtarët. Por, Rama duhej të sqaronte disa detaje që lidheshin me marrëdhëniet e tij me Tom Doshin. Në një vend normal kjo nuk do të ishte një detyrim vetëm për zgjedhësit e PS, por për të gjithë shqiptarët. Sigurisht, nuk ndodhi asgjë e tillë.
Në ato ditë kur Tom Doshi plasi bombën e tij, në telashe ishte edhe një tjetër deputeti i mazhorancës, Mark Frroku. Ky i fundit kishte bashkëpunuar me Doshin për të realizuar atë që më vonë u quajt skenari i sajuar. Tom Doshi bashkë me Mark Frrokun u arrestuan pasi prokuroria doli në përfundimin se Doshi e kishte sajuar të gjithë historinë e vrasjes së tij. Pak ditë më pas, Tom Doshi u lirua, por Mark Frroku mbeti në burg. Ai akuzohej edhe për vepra të tjera të rënda penale, si vrasje e prostitucion. Mark Frroku vazhdon të jetë në burg.
Këto zhvillime brenda shumicës nxitën një aksion politik nga opozita që propozoi ligjin për dekriminalizimin e Kuvendit. Me pranimin e ligjit mazhoranca vuloste faktin se Kuvendi ishte i inkriminuar.
Në valën e deklaratave pompoze të të gjithë palëve për dekriminalizim, një tjetër deputet i PS-së dha dorëheqje të detyruar. Arben Ndoka, i përfolur nga opozita për të shkuarën e tij kriminale, ia lëshoi karrigen parlamentare Eduard Ndocajt, i njohur ndryshe si “Kaubojsi”.
Por si duket, Arben Ndoka e kishte marrë këmbën zvarrë. Mazhoranca u trondit përsëri nga një tjetër ngjarje. Deputeti socialist Armando Prenga, u përplas për çështje të së drejtës të shfrytëzimit të lagunës me një familje në Patok. Prenga qëlloi me armë zjarri pjestarët e familjes Cali, brenda në komisariatin e policisë. Kjo mjaftonte që ai të arrestohej, ndonëse nuk e dorëzoi mandatin e deputetit.
Dhe vijmë së fundit tek gjunjëzimi i mazhorancës, Gjykata Kushtetuese heq mandatin e Koço Kokëdhimës. Tashmë i zgjedhuri i plotfuqishëm socialist në jug nuk është më deputeti Kokëdhima. Një tjetër akuzë e opozitës u vërtetua nga drejtësia. Një tjetër standart i PS-së ka rënë. Kokëdhima nuk do të jetë në sallën e Kuvendit, pasi ka abuzuar me fondet publike kur kishte mandate politik. Akuzohet se ka fituar 150 tendera publikë për kompanitë e tij. Gjykata Kushtetuese me vendimin e saj ka legjitimuar faktin se në në radhët e mazhorancës, në grupin parlamentar dhe më keq akoma tek njeriu më i afërt i Ramës, ka korrupsion. Por nuk është kaq e thjeshtë. Koço Kokëdhima ka përfshirë në vorbullën e tij korruptive të gjithë ata zyrtarë që i kanë dhënë atij ato 150 tendera. Nuk është jashtë logjikës përfundimi se këta zyrtarë e kanë marrë garancinë nga deputeti i plotfuqishëm dhe kryeministri për të “falur” tenderat publike, për të cilët Kokëdhima la mandatin e deputetit.
Tani s’ka më dyshime, krimi e korrupsioni kanë bashkëjetuar me Partinë Socialiste këto tre vite në pushtet. Këtë e faktojnë rastet e deputetëve të inkriminuar dhe atyre të korruptuar.
Gjithçka pritet nga Reforma në Drejtësi, është dekriminalizimi i politikës ku përfshihet edhe lufta kundër korrupsionit. Për të zbatuar rigorozisht një reformë reale në drejtësi do të duhet të priten fijet e lidhjeve të politikës me krimin. Nëse kjo ndodh, nuk është çudi që fati i shumicës së elitës politike të jetë i njëjtë me atë të Koço Kokëdhimës, Mark Frrokut apo Arben Ndokës. Bashkë me ta të njëjtin fat mund të kenë shumë nga opozita, ish-ministra e ish-zyrtarë të lartë të qeverisjes së kësaj partie për tetë vite. Por, duket e pamundur që kjo klasë politike të vulosë kapitullimin e vetvetes. Le të presim e të shohim çdo të sjellë reforma në drejtësi që pritet të miratohet së shpejti nga Kuvendi.
