Nga Alma Nikolli
Fëmijëria ime, e jetuar pak pas rënies së komunizmit rrezikonte të ishte e dominuar nga filma e emisione të huaja, si për të reflektuar mungesën e botës jashtë Shqipërisë për shkak të izolimit, por jo, nuk ndodhi ashtu.
Brezi im, të paktën ata me shtëpi afër times, u rritën me batuta nga filmat shqiptarë. Jo se dikush ia diktonte tjetrit, por vetvetiu nëse njëri do të thoshte “shoqe”, tjetri do t’i përgjigjej “shoqe me pantollona”. Dhe e kishe mall të haje një çokollatë pa të thënë “plasën çokollatat”.
Lante njëra xhamat, tjetra thërriste nga ballkoni “jo ashtu, lart e poshtë, e poshtë e lart”.
E sa herë në shtëpi ushqimi pati kripë më shumë seç duhet, mendja na shkoi te Tana, mirë që nuk patëm një Marigo të fërkonte duart.
T’i vijosh këto batuta ende sot është një risk për t’u bërë qesharak, humor cekët, apo i pa përditësuar me shprehi trendy, megjithëse vijojmë ta bëjmë.
Filmat a komeditë me të cilat u rritëm aty janë, i klikojmë në Youtube nga katër, pesë herë në vit, ato nuk vdesin kurrë bashkë me aktorët që iu dhanë jetë, por ku po shkon kinematografia shqiptare?
Ne që s’i njohëm personalisht Roland Trebickën, Violeta Manushin a Hajrie Rondon, e ndiejmë ikjen fizike të tyre dhe na dhemb më tepër sepse po na lënë pas një greminë artistike.
Ku është filmi shqiptar sot?
Telenovelat meksikane a turke edhe pse nuk i ndjek, nuk i fajësoj. Ndoshta ato krejt larg shqiptarëve, për hir të aftësive universale arrijnë të bëjnë për vete shikuesin e mbetur peng te “Njerëz dhe fate”. Krenaria jonë e fundit kolektive ka ndalur aty.
Tana iku.
Emra të mëdhenj për hir të madhësisë së tyre, por edhe për hir të vogëlsisë së kinematografisë sot, do vazhdojnë të ikin fizikisht duke mos lënë pas trashëgimtarë.
Një mendim a dhembje krejt personale, aspak kritik apo shterues…
”Nga një mike që u do të mirën”…
