Nga Alma Nikolli
Një vajzë e vogël që përplaste këmbët në trotuar. Jo se mami nuk ia bleu kokoshkat, aspak. Ajo qante se e ëma ia bleu dhe motrës së saj. “Unë e thashë e paraaaaa, pse bleve edhe për atë”…dhe qante.
Fëmijët i kuptoj dhe i ndiej, prindërit ndonjëherë jo.
…
Një vajzë e vogël që unë e dua shumë, më përshëndeti si çdo herë që më sheh. Por atë ditë si rrallë herë më kërkoi dyqind lekë.
“Ja dua të blej një sapun të ndihmoj mamin të lajë pak tapetin”, më tha me sytë jeshil që më qeshnin si përherë.
…
Kurse sytë e vogëlushit që do përmend tani nuk e di si t’i mendoj. Nuk i kam parë. Ndoshta të zi, të mëdhenj e të trishtuar.
Para disa kohësh më tregon një mësuese.
“Në klasë të tretë i vogli. E kishte rrahur mësuesja e tij si gjithë shoqet e shokët e klasës, kur nuk dinin një kohë të foljes a një pjestim. Hera e fundit ishte e ashpër shumë, i kishte lënë shenja të dukshme.
I ati në shtëpi ishte alarmuar. I vogli, dëshmitar i një dhune gati të përnatshme ndaj nënës së tij ishte përgjigjur: ‘U grinda me një shok babi, nuk është ndonjë gjë’.
Mësueses që e donte fort dhe ia hapte zemrën, duke e parë me syrin e zi, jo më aq të madh nga enjtja, i kishte rrëfyer: ” E gënjeva babin, pata frikë se për mua do ta rrihte edhe mësuesen siç bën me mamin”.
Aty ndjeva dhembje për të gjitha foljet dhe pjestimet e gabuara të syziut tim dhe botën në të cilën bëj pjesë!
Kushedi sa herë është strukur i vogli pas tavolinës, kur i ati ia ka fluturuar librat mbi kokë që të nxinin një pjesë trupi të nënës së tij.
Foljet kanë marrë arratinë në fluturim, kanë humbur kohën e lakimin duke dalë nga dritarja.
E dinë çmësueset se çfarë fshehin sytë e vogëlushëve zemërthyer dhe të trimëruar në kohën e tashme të pafundme?
Mësuesja i shpëtoi një dhune mizore se sytrishti e botëploti lufton atë që i dhemb. E ndoshta ashtu vazhdon edhe sot, në këtë Tiranë që një Zot e di ç’mbajnë nën çatitë!
