Më thanë se diku në një cep të tokës,
dikush ishte kujtuar për ne.
Më thanë se kishte qarë, jo më shumë sesa koha
që merr pirja e një cigareje,
e më pas kishte përhumbur në jetën e tij
mes idealeve të demokracive të rreme.
Më thanë edhe se diku, dikush kishte shkruar diçka për ne.
Për rrugët drejt parajsës që hapërdahen para syve
çdo minutë,
e më kujtojne se jeta ime vlen më pak
se një predhë prodhuar në Perëndim.
A ka bukë në Parajsë?
E nëse po, a do jetë nëna ime të ma japë vetë me dorën e saj?
Vëllezërve që mbetën nën rrënoja,
kush do ua pastrojë gjakun në fytyrë?
A do gjenden pëllëmbë të kësaj toke zjarr,
të varrosim trupat e njomë të fëmijëve
që u ushqyen vetëm me thirrje drejt Zotit.
“Allahu Ekber” i shoqëroi deri në shembje ndërtesash mbi rrashtat e njoma.
Mbi buzë, u mbeti thirrja,
si imitim ndaj të rriturve, atyre që Allahun
apo Zotin, si të doni quajeni,
me kohë e kanë vrarë.
Më thanë edhe se indinjata popujsh të bardhë
derdheshin mbi gërma të pafuqishme tastierash të armatosura.
Se burra shpirtzinj, jo prindër as baballarë ,
Por, djaj të veshur në kostume, shtrëngonin duart
në marrëveshje për dy bomba më pak mbi kokat tona.
Më thanë se dikush , diku atje tej,
ku buka e bardhë hidhej nëpër kazanë mbeturinash industriale,
ishte kujtuar për ne.
Por pasi ne, s’patëm nevojë më për ta.
Se në Parajsë, kujtimet nuk vyejnë .
As lutjet, e as e ardhmja, ndërtuar mbi ëngjëj të vrarë.
Ata vetëm qajnë, e më pas si çdo ditë,
zhduken në turmat e frymorëve të demokracisë rreme,
që marrin frymë, në mirëqënie ndërtuar mbi rrënoja,
Mbi toka të ujitura me gjak ëngjëjsh.
Liridon Mulaj (Qershor 2018)
