Urdhri i Hekuran Isait: “Të dënuarit që u liruan të mbikëqyren rreptësisht. Disa prej tyre të përfshihen si bashkëpunëtorë të Sigurimit të Shtetit. Nëse refuzojnë të detyrohen”
Të ishte bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit në kohën e diktaturës, shpesh nuk ishte zgjedhje, por detyrim. Dokumenti i nënshkruar nga ministri i Brendshëm, Hekuran Isai, në vitin 1986, e dëshmon dhunën e sistemit komunist në këtë drejtim, kryesisht ndaj të dënuarve politikë.
Me rastin e 40 vjetorit të shpalljes së pavarësisë, Presidiumi i Kuvendit Popullor, vendosi anmisti për një kategori të dënuarish e të internuar politik. Por pas lirimit të tyre, vendimin e pasoi një qarkore e shpërndarë në të gjitha degët e brendshme të Shqipërisë, ku kërkohej që të dënuarit e falur të mbikëqyren rreptësisht përmes Sigurimit të Shtetit. Urdhri ishte nënshkruar nga ministri i brendshëm, Hekuran Isai. Ajo që duket më problematike është detyrimi i një pjesë të tyre, për t’u bërë bashkëpunëtorë të Sigurimit të Shtetit.
Në shkresën e fiormosur nga Hekuran Isai, theksohet se të liruarit nga burgjet, të cilët kanë qenë bashkëpunëtorë të Sigurimit të vazhdojnë jashtë hekurave aktivitetin, ndërsa brenda burgjeve ata të zëvendësohen me të tjerë. Porosia ishte që nëse ata refuzojnë, të detyrohen të bëhen bashkëpunëtorë të Sigurimit të Shtetit. Dokumentet tronditëse flasin për dhunë të jashtëzakonshme mbi një shtresë të madhe të popullsisë dhe veçanërisht atë të dënuarëve politikë. Ndër ta dënimi më i ashpër do të shkonte padyshim për klerikët dhe me porosi të veçantë për klerikët katolikë.
