Sa herë ka rrokur veshët tanë kjo fjalë-urdhër. Diku me paternalizëm, diku me dashuri, diku me kërcënim.
“Dëgjo këtu ti djalë!”.
“Dëgjo babën bir”.
“Dëgjo nanën bijë!”
“Dëgjo, se ta bëj e ta kthej!”.
“Dëgjo k’tu të thashë!”.
Sido të tingëllojë në psikën tonë kjo fjalë ajo ka një vlerë, së cilës e ke të vështirë t’i vësh një çmim.
“Dëgjo!” është urdhërimi paraprirës, një lloj preludi, i urdhërimit të parë të dekalogut: shema Izrael – dëgjo Izrael. Nga dëgjimi lind besimi sipas Shën Palit. Po a nuk është për ne personi më i dashur ai që na dëgjon?
Dëgjimi është një çelës që hap shumë dyer, kthina, skuta, dhe krijon mundësi e komunikim.
“Dëgjo!”, që të ketë efekt nuk i thuhet tjetrit, por më s’pari vetvetes.
Mbyllni sytë dhe përsëriteni në heshtje duke iu drejtuar vetvetes: dëgjo! Bëjeni shpesh e do të habiteni. Të dëgjosh vetveten është e vështirë. Do të keni tundimin t’ia mbathni. Nëse do të duroni do të dilni të fituar. Nëse jo provojeni përsëri.
Ditë të bukur!
+ dom Gjergji
