Nuk i ka kapërdirë deklaratat në Tiranë të ushtrueses së detyrës së Presidentes së Kosovës, Vjosa Osmani në Kuvendin e Shqipërisë.
I janë errur sytë, përderisa tha sot me një fytyrë të murrëtyer: “Unë mund të them që sigurisht objektivi ynë ka qenë dhe mbetet zero problemeve fqinjët. Por zero problemeve fqinjët nuk o të thotë fshehe e problemeve por zerim. Nuk është se ne kemi probleme, nuk kemi asnjë problem me Kosovën. Për fat të keq Kosova ka probleme me veten dhe nëse mund të bëj një përkufizim, prej disa kohësh politika e brendshme është bërë politikë e jashtme dhe ajo e jashtme është bërë e brendshme. Kjo e ka rraskapitur Kosovën”.
Kurrë nuk ka qenë Kosova për Shqipërinë një fqinj! Asnjëherë! Por, ai kërkon ta largojë nga vetja, kërkon ta zhbëjë që të shpëtoj nga ky ankth, në të cilin e futi një grua.
Ai i ka frikë gratë. Përherë i ka patur, istoria e jetës së tij rrëfen këtë frikë patologjike, e cila përherë është përkthyer në dhunë.
I rreh ato kudo që t’i dalin; në parti, në qeveri (i ka ngulur pirunin në të ndënjura një ministreje), i quan të përdala, madje dhe gratë e bashkëpunëtorëve. I rrahu tek Astiri, Stacioni i Trenit, Teatri.., madje e kanë akuzuar që dhe në jetën private i ka mbytur në dru.
Atëherë përse Vjosa Osmani nuk e ka frikë?
