Sa herë vjen Shtatori e fillojnë seancat parlamentare më kujtohet një batutë e famshme e Kryeministrit Rama. Ishte Shtatori i vitit 2013, seanca hapëse e punimeve të Parlamentit të ri. Partia Demokratike sapo kishte lënë pushtetin dhe të gjithë prisnin, kush me ankthin e frikës e kush me padurimin e fitores, pasojat e këtij ndërrimi. E, mes këtij padurimi gjithpërfshirës, Rama lëshoi batutën “Prit se s’keni parë gjë akoma”…
Ajo batutë e asaj seance është përsëritur pothuaj çdo vit në kontekste të caktuara deri sa u bë bajate. Megjithatë,tani që po hyjmë në vitin e tetë të qeverisjes Rama, të gjithë i bëjnë pyetjen vetes: “A pamë vërtetë ato që pritëm apo që premtoi Kryeministri i vetëshpallur “rilindas”?
Mjafton të shikosh propagandën pro tij për të kuptuar se as ai vetë nuk ka se për çfarë të flasë. Të gjitha shkrimet apo analizat pro Rama fillojnë e mbarojnë me të këqiat e Opozitës, duke filluar nga ’97-a, Gërdeci, 11 Janari, Berisha etj etj. Asnjë fjalë për 8 vitet e qeverisjes rilindase.
A thua kjo retorikë ka nxjerrë ndonjëherë fitimtarë?
Berisha fitoi zgjedhjet e 2005-ës vetëm 8 vite pas shkatërrimit të 97-ës dhe ruajti shumicën parlamentare edhe pas Gërdecit në 2009-ën. Ilir Meta mori 4-fish më shumë deputetë (16) vetëm dy vite pas 11 Janarit 2011 duke e mbajtur Partinë e Edi Ramës me të njëjtin numër deputetësh sa kishte në 2009 (66 deputetë).
Të tre këta shembuj që përmenda tregojnë më së miri që zgjedhjet janë votëbesim për Qeverinë jo për Opozitën. Ato qartësisht nuk janë zgjedhje mes dy alternativave se kush është më e mira por vlerësim apo refuzim për mënyrën sesi ka qeverisur Partia që është në pushtet. Çdo pushtet që merret me të keqen e Opozitës dhe jo me të mirën e vet është i destinuar të humbë. Kur nuk patën efekt në 2009 (Gërdeci), 2013 (11 Janari) si mund të kenë efekt në 2021-shin?
Por për çfarë mundet të mburret Kryeministri Rama për këto 7 vjet qeverisje? Për Reformën në Drejtësi që e la vendin pa Gjykatë Kushtetuese dhe të Lartë? Për Lazaratin e çliruar për të lazaratizuar Shqipërinë? Për “Ministrin më të suksesshëm të historisë së Shqipërisë” që përfundoi i akuzuar nga Gjykata si trafikant kanabisi? Për hetuesin e diktaturës që u bë Ministër i Brendshëm megjithëse kishte një vëlla të dënuar e “të kërkuar ndërkombëtar” nga Gjykatat italiane për trafik narkotikësh?
Për historitë qesharake të koncesioneve në shëndetësi ku u sugjerohej mjekëve të “ulnin operacionet” pasi kontrata me koncesionarin e sterilizimeve parashikonte më pak sterilizime të instrumenteve? Për detyrimet që u bënë punonjësve të administratës që të bënin check up-n pasi i paguanin firmës më shumë para sesa kishte kontrolle?
Për 6 miliard Eurot që mori borxh në 7 vjet apo për ndëshkimet prej mbi 150 milionë Euro nga Gjykatat Ndërkombëtare? Për ribllokëzimin e Shqipërisë me pasardhësit direkt të byroistëve? Për tenderat që fitoheshin me fonde limit, nga firma fantazmë, pa konkurencë, që falsifikonin vulën e shteteve amerikane?
Për tërmetin elektoral që ylli tjetër i Qeverisë Rama përgëzonte “të palodhurin” Ymer Lala… ? Për arrogancën kryeministrore ndaj çdo ankuesi, shkruesi, akuzuesi, mospajtuesi publik me politikën kryeministrore? Për OFL-në që ka një vit që çon formularë e konfiskon ndonjë makinë por nuk arreston asnjë të fortë?
Të mburrej se e detyroi Opozitën të dalë nga Parlamenti e pastaj ia mori gjithë pushtetin lokal? Të mburrej se zhduku nga politika aktive çdo figurë socialiste që i bënte hije, disa me poste qesharake (Pandi Majko) e disa të tjerë të respektuar duke i eleminuar nga strukturat (Arben Malaj, Arta Dade).
Mirëpo të gjitha këto që përmenda më lart nuk janë asgjë në raport me dëmin që Kryeministri Rama i ka bërë konceptit të shtetit, të rregullit, të ligjit. Shpërdorimi absurd i parasë duke mos marrë në konsideratë ligjet e prokurimit, rregullat bazë të shtetit do të lërë pasoja edhe në të ardhmen. Një PPP që kushton 178 milionë Euro nuk mundet t’i jepet një njeriu që sipas parametrave të Zimbabvesë “ka profil të dobët dhe kapacitet të dyshimtë”.
Një kontratë koncesionare (rasti Beccheti) nuk mund të ndërpritet kur rezultati mundet të jetë 110 milionë dëm! Dikush duhet të japë llogari për këtë gjë. Kaq do mjaftonte për të futur në burg një Kryeministër!
Nëse për keqpërdorimet e parave të shtetit nuk ekziston frika e ndëshkimit, krijohet një standart i keq për të ardhmen. “Vreshtin e shtetit” e mbron frika e ligjit.
Mungesa e frikës nga ligji i ka burimet me futjen nën kontroll të plotë të sistemit të drejtësisë, bash atje, te Reforma e Drejtësisë.
Nuk ka rast më skandaloz sesa rasti i Unazës së Re. Prokuroria e Tiranës, pas dy vjet hetimesh, e mbylli çështjen 20 milion Euroshe me vetëm një akuzë penale për një sportelist hoteli, 28 vjeçar, 6 muaj burg. Çorba dihej ishte pregatitur nga lart. Asnjë kompani rrugësh nuk do merrte pjesë në tender. Ose më mirë të themi një që “do harronte të fuste ofertë financiare”.
Drejtori i Entit Prokurues deklaronte se “projektin e Unazës na e fali një kompani” (rreth 1,3 milionë Euro). Tenderi fitohej me vlerë të plotë (20 milionë Euro) deri sa në televizion do të zbulohej skandali nga një deputet i Opozitës. Një skandal i tillë do rrëzonte çdo Qeveri normale në një vend gjysmë demokratik.
Mirëpo në Shqipëri, Prokurori i Tiranës ka hallet e veta, duhet të kalojë vetingun. Guri i provës është tenderi i Unazës së Re.
Prokurori e kalon klasën, Drejtori i Entit Prokurues bëhet Nënkryetar i Bashkisë Vlorë. Ministri i Rrugëve (Tërmet, tërmet) bëhet ustai i Reformës Zgjedhore dhe Shefi elektoral i Vlorës.
Të paktën Vlora duket në duar të sigurta…
