Shkruan Fahri Xharra – Gjakovë
“Unë nuk jam gojëtar e as shkrimtar, as gjuhëtar e as shkencëtari gjuhës; por e flas atë, sepse kështu më fliste im atë dhe ashtu i flas edhe tim biri. Bota që kur është zënë, Shqipëria gjallë ka qenë, pellazge u thoshin më parë, më së fundi Shqiptar, gjuha që e flisnin perënditë, atë e flisnin dhe pellasgjitë, atë e kanë dhe Shqiptarët, siç e kishin dhe të parët”… (Petro Zheji).
E dua gjuhën shqipe, se stërgjyshërit ma kanë lënë; e dua gjuhën shqipe, sepse dua që edhe stërnipërit dhe stërmbesat tona ta flasin. Nuk dua që ata të më mallkojnë që gjuhën e të parëve nuk ua lashë trashëgim. E dua gjuhën shqipe, se si një gjuhë e perëndisë më tregon që jam ndër të parët e kësaj ane, sepse gojë pas goje e brez pas brezi më bëri atë që jam, që të dallohem nga të tjerët, që të ma kenë lakminë të tjerët për gjuhën që e flas dhe të krenohem mbi të tjerët.
Gjuha e jonë e lashtë shqipe nuk është kujtim i harruar që duhet të ruhet në muzetë e botës, por një përgjegjësi e madhe ndaj të parëve dhe ndaj atyre që vijnë pas e kanë për të ardhur deri sa të jetohet jeta.
Nëse në Kongresin e Berlinit (1878) na copëtuan tokat tona, na e masakruan trungun e të parëve; ato copa janë ende, ende frymojnë shqip, ato jetojnë shqip diku haptas e diku tinëz. Historia është më e saktë se matematika . Nuk i dihet.
Kongresi i Berlinit ishte i hapur, por vendimet ishin të fshehta Aty ishin ata që na lakmonin dhe të gjithë ata që na ndanin. Vetëm ne nuk ishim. Ai kongres famëkeq i dobësoi themelet e një struktureje të fortë të trashëguar me mileniume; qëllimi i qartë shuarja e më të vjetërve të kësaj aneje, por gjuhën shqipe nuk mundën ta zhbënin, edhe pse me shkoqjen e copave nga tërësia synohej shkapërderdhja dhe humbja e gjuhës sonë. Europa nuk ishte e vetëdijshme që ne ishim ata që Europës ia dhamë Europën.
Diku është mbajtur një “Kongres i dreqit të mallkuar” për sakatosjen e Gjuhës Shqipe. Plani dhe vendimet e atij “kongresi” po zbatohen në mënyrën më të zhdërvjelltë dhe në mënyrë të heshtur zbatuesit po veprojnë. Sulm mbi frazeologjinë, sulm mbi morfologjinë, sulm mbi sintaksën e saj varfërim të begatisë shqipe. Sulm mbi gjuhën standarde shqipe. Qëllimi është i paracaktuar; të bëhet një gjuhë që as vetë shqiptarët mos ta njohin më për të vetën; të sajohet një gjuhë që do i lëvizë eshtrat e të gjithë atyre që vdiqën për të. Të etshëm si vampirët për gjak e vrasje; antishqiptarët pa lënë gjurma gjaku, por me dhëmbët gërryes e thonjtë e mbushur më të zeza shpirtërorë po e bëjnë atë sot, çka s’kanë mundur të na bëjnë po të njëjtit me qindra e qindra vjet përpara. Dikush më vonë do të thotë: ia arritëm që me ndihmën e vet shqiptarëve e çshqipëruam një nga gjuhët më të vjetra të globit.
Gjuha shqipe ka ra në duar të krimit të organizuar. Krimi i organizuar mbi gjuhën shqipe po e bënë atë që e ka vendosur kongresi i “miqve” tanë. Tmerr!
“Gjuha është tepër e rëndësishme për t’ua lënë vetëm gjuhëtarëve” (Heidegger). E po, nuk po i ua lë vetëm atyre ;se ata po flenë dhe ndoshta ata janë në klanin shkatërrues të gjuhës shqipe.
Pse i përdorim fjalët e huaja? Përdorimin e fjalëve të gjuhëve të huaja a e kemi ngase nuk e njohim mire gjuhën shqipe? A e kemi nga naiviteti dhe mendjemadhësia, që duke përdorur më shumë fjalë të huaja tregohemi më intelektual dhe më shumë i arsimuar? Apo pa vetëdije fundosemi në humbëtirën e pa kthim , në të cilën janë humbur shumë gjuhë të vjetra?
Po emrat e huaj a lakohen? Sigurisht që po. Po pse e bëjmë gjuhën tonë t’i ngjajë gjuhës turke, e cila nuk ka as gjini e nuk ka as rasa. Jemi ne në veti?
Kush po i organizon këto maskenballe për gjuhën e lashtë shqipe?
Po, po lakohet edhe Trumpi, edhe Vuçiqi, edhe Kina, edhe rrota e samës. Te gjitha lakohen, edhe ato të huajat, nëse i themi vetes që po shkruajmë dhe flasim shqip
Si të tejkalohen këto përmbytje të pamëshirshme, të cilat nuk janë vullneti Zotit? A ka shtet në anët tona? A ka Akademi në çerdhet tona? A ka institute në tokat tona? Të veprojmë sa nuk është vonë. Të luftojmë kundër krimit të organizuar mbi gjuhën shqipe. Po humbi gjuha, humbëm edhe ne.
Po e humbim detin, tokën, ajrin, gjuhën… ndoshta po i vjen era që do ta humbasim edhe lirinë.
