Një nxënëse 13-vjeçare, vajzë e veteranit të UÇK-së i ka shkruar letër kryeministrit kosovar, Ramush Haradinajt.
Me sinqeritetin dhe pafajësinë e një fëmije ajo flet për brengën e shoqërisë që e rrethon, ndërsa i kujton kryeministrit të saj se Zoti vonon, por nuk harron.
Letra e e saj:
Letër e hapur për kryeministrin Haradinaj. Kryeministër, unë jam veç 13 vjeçe , jam një nxënëse e shkelqyer dhe jam e bija e një veterani të luftës gjë që më bën shumë krenare dhe sa herë që me jepet rasti e tregoj këtë.
Por sot dua të të tregoj diçka tjetër; unë jam nga Drenica por tani jetoj në një lagje të varfër të Mitrovicës dhe të njohurit e mi ose janë veteranë të vërtetë të mbetur jashtë listave sepse ato janë fryrë e stërfryrë e nuk po zënë më, ose janë invalidë lufte dhe ende edhe 17 vjet pas lufte nuk gëzojnë kurrfarë benificionesh ose janë të pastrehë qe jetojnë me qira, bile bile ndonjë edhe nepër bodrume. Sot kishin dëgjuar për rrogën tuaj dhe gjithë gratë e lagjes ishin mbledhur dhe thoshin:
U mos e gëzoftë! U ja zaft’ frymën! U haram i koft’, a shumë po lodhet a, e për neve a po mendon kush ?
Kryeministër deshta me t’ thanë ruaju prej lutjes së atij që i është bërë padrejtësi, e këtyre njerëzve po u bëhet padrejtësi e madhe tash e 17 vjet. Nëse nuk i frikësoheni drejtësisë në tokë ekziston një Drejtësi Hyjnore të ciles nuk i shpëton askush!
Zoti vonon, por nuk harron!
