Nga Simon Shkreli
Treni nisej çdo mëngjes në orën 5 e 25 nga Tivari në Bjello Polje, atje do merrnim një furgon dhe do niseshim për në Rozhaje, më pas sërish do gjenim një mjet transporti, pasi autobusë të linjës nuk kishte për në Pejë. Nga ku tek stacioni i autobusëve do drejtoheshim drejt Prishtinës.
Ishim së bashku me Filipin, ishim të rinj të entuziazmuar, po shkonim në një vend ku terrori më nuk egzistonte. Ishim studenta në Kosovë, në Universitetin e Prishtinës.
Rruga drejtë Prishtinës ishtë shumë e gjatë, duhet të kaloje gjysmën e fshatrave, për shkak se urat ishin të dëmtuara për të arritur. Ishte ora 10 e paradrekës kur arritëm në Pejë dhe mbërritëm diku rreth orës 16:00 në Prishtinë.
Rruga na u duk e shkurtë, çdo kund kishte varre, shtëpitë ishin të gjymtuara, aroma e djegies ende ndjehej. Por, sytë e shqiptarëve shëndrisnin, ishin me gëzim, jetonin ditët e lirisë, sepse deri atëherë nuk e kishin provuar as edhe një ditë të vetme, në atë tokë të bekuar që quhet Kosovë.
As atëherë e as sot nuk më penguan, as ditët që fleja sa në një shtrat në konvik sa në një tjetër, edhe pse nuk kishte energji elektrike e ujë. As pse as afro 10 ditësh provova shijen e larjes së trupit tim. Sepse, po shijoja edhe unë lirinë. Sepse, ashtu si sot, edhe atëherë nuk kam pasur asnjë iluzion që përderisa i gjithë kombi im në Shqipëri, Kosovë, Mal të Zi, Maqedoni, Çamëri, Luginë të Preshevës mos të jetë i lirë, nuk do kem as unë lirinë time.
Eh, por “Liria nisi me u tall me vetveten” do thoshte Dom Simon Jubani!
Kisha shumë ëndrra aso kohe, bota ishte shumë e vogël, sepse mëmëdheu im, Kosova ishte e lirë tani, nuk kishte një zgjedhë në fyt që ta mbyste çdo ditë ngadalë dhe dhimbshëm. Por, merrte frymë lirisht, po gëzonte ditët e munguara prej shekujsh.
Kur çdo gjë dukej se po merrte rrugën e vet drejt një konsolidimi të një shteti, po viheshin bazat e një administrate lokale në Kosovë, aty filloi edhe tallja me vetëveten, liria nisi të humb rrugën në oborr. Në ballkonin e Fakultetit të Arteve, teksa po prisnim të na fillonte mësimi, së bashku me Bufin po bisedonim për politikë dhe për liderët e rinj e të vjetër të Kosovës. Si unë, ashtu edhe ai kishim besim aso kohe tek të rinjtë, por kishim edhe respekt për të vjetrit. Besonim tek energjia e tyre, tek vullneti që gjërat duhen bërë shpejt, sepse koha nuk prët.
E ndërkohë, në atë kohë nuk kishim frikë as nga tërmeti që shkundi Gjilanin dhe nxorri gjithë popullsinë në livadhe e as nga lufta e UÇPMB-së, apo e e Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare. Sepse, kishim lirinë me vete!
Por, dalëngadalë kjo Liri e fituar me gjak, me mend dhe me djersë, nisi të tallej me vetëveten, pikërisht nga ata të cilët morën me vete gjithë koston e një lëvizje për t’u çliruar nga një pushtim, deri edhe te vdekja.
Ata që dikur dilnin në televizor me një këmishë “sville” dhe me flokë të krehur me brushë pa gel, por të lagun me ujë, brenda natës, hoqën tirqit e gjyshit dhe veshën “Versaçe”. Dhe pasi morën në kontroll gjithë pasurinë e Kosovës, madje duke ndarë edhe zonat e ndikimit të tyre, si dhe llojin e kontrabandës, filluan të flasin për stabilitet, paqe e dashuri, integritet territorial, reforma, atdhedashuri, ligj, rend…
Sa që sot pas 15 viteve punë në gazetari, këtu në Shqipëri, në atdheun tim, nuk di më të bëjë dallimin, ku ndodhem, në Ulqin, në Kosovë apo në Shqipëri!
Pas kaq shumë vitesh ëndrrash e shprese ndjehem i tradhëtuar, i braktisur, jo nga atdheu im, e as nga mëmëdheu, por nga rojat që kanë marrë përsipër të bëjnë këtë punë, atë të gardianit të lirisë së atdheut dhe mëmëdheut tim e të çdo shqiptari anë e kënd kësaj hapësire.
E pikërisht “rojet” e lirisë, në atdheun e mëmëdheun tim kanë tradhëtuar çdo gjë që është e shenjtë për çdo shqiptar, kanë tradhëtuar lirinë e kërkuar prej shekujsh!
Janë tallur me dinjitetin e njeriut! Kanë vënë në lojë çdo gjë, madje jo në kazinot e Las Vegasit, por të Budvas! Kanë shuar çdo shpresë, çdo ideal për të cilin unë, shokët e mij kemi ëndërruar. Kanë shëmtuar aq shumë çdo gjë, sa që edhe dielli duket i rëndë dhe i ngrysur! Çdo shqiptar sot vetëm frymon mes qiellit e tokës, pasi atdheun (Shqipëria) e kanë lënë në një qoshe si atë plakun e shtëpisë që as nuk sheh, as nuk dëgjon më, por vetëm jeton, në lëngatën e tij të moshës, kurse mëmëdheut (Kosova), si kanë mbetur më burime të shuajë etjen e bijëve të vet.
Nëse vezët, domatet, ngjyrat, gazi lotësjellës, bombat e molotovit, armët janë mjetet, me të cilat shprehet revolta e njerëzve, përmes protestave apo revolucioneve, mendoj se në Shqipëri dhe në Kosovë ka ardhur koha që ndaj politikanëve tanë të mos përdoren mjete ngjyrosëse.
Por, ndaj tyre të përdoret jashtëqitje!
