Nga Mira Kazhani
Nuk është puna a i ofendoi, turpëroi, sfidoi, snoboi Edi Rama sot gazetarët e terrenit. Është shumë më i madh problemi i gazetarisë dhe gazetarëve dhe për idiotësinë ka kontribuar vetë kryeministri që kur ishte në krye të bashkisë, duke futur në modë gazetarinë e kasetave dhe miqësitë e tavolinave me pronarët, gjë që solli gradualisht rritje televizionesh, gazetash e tani portalesh (në numër e kam fjalën). Do thoja pa frikë se nga koha e ikjes se Fatos Nanos pesha e gazetarëve u rrudh dhe niveli sot është ai që duket. Unë jam vetë gazetare dhe e di shumë mirë se çfarë është terreni, edhe autoçensura, edhe çensura, edhe puna me rrogë e pa rrogë, po sidomos e di që në “Klan” kryeministri mjafrohet t’i përgjigjet Blendit, në “Top” Sokolit, në “News” Rakipit…e kështu me radhë. Sot e pashë disa herë të plotë pjesën e debatit. Kishte gomarllëqe nga të dy anët, por dëgjova pyetje shumë të mira, që kryeministri bënte sikur nuk i dëgjonte dhe bërtiti vetëm tek pyetjet naive, ndonjëherë edhe nervozuese. Që Edi Rama sot u bë me nerva, nuk është hiç lajm, edhe pse bën mirë të sillet si kryeministër. Se me shefat e këtyre gazetarëve zihet nëpër studio dhe hanë dreka e darka. Gazetaria nuk është ofenduar sot nga Edi Rama. Ka shumë kohë që ne kemi një problem të madh brenda llojit tonë. Gazetaria është vënë në diskutim prej shumë vitesh, që nga koha e Nanos, kur në terren kishe Moza Picarin, Valbona Kurtin, Anila Jolen, Arjon Sulon, Roland Zilin, Suela Rusetin, etj. Ndjesë nëse nuk po i marr të gjithë më radhë. Kishte pyetje, rregulla loje, kishte dhe rivalitete dhe nuk qe fushë me lule asnjëherë. Ama gazetari ishte me personalitet para çdo politikani. Sot çdo gjë zgjidhet me një urdhër. Jo se nuk kishte në atë kohë, por gjendja është akute sot. Si çdo gjë në Shqipëri, media jeton tollovinë dhe paqartësinë e saj. Ka katunarinë e saj dhe më katunarët (asgjë me fshatin, madje e dua dhe respektoj shumë, por meqë e përdor kryeministri si krahasim negativ katundin mediatik) janë miq e shokë me kryeministrin. Siç e patë dhe do ta shihni, asnjë pronar nuk do t’i bashkohet thirrjes për të dënuar Ramën për sjelljen brutale dhe fyese me reporterët e terrenit. Nuk besoj se Irfani, Sandri, Ndroqi, Vjollca do vendosin interesat e televizionit pas fytyrës së një gazetari. Nuk do ta bëjnë, sepse kanë hallet e tyre dhe krizat e tyre. Kjo është kriza jonë. As e pronarëve as e Edi Ramës.
Para një viti, një biznesmen më kërkoi t’i shkruaja një fjalim për një ceremoni të rëndësishme. M’u desh ta takoja të paktën dy herë që të njihesha me jetën, stilin, pikat e dobëta, në mënyrë që të shkruaja një fjalim me shpresë të pëlqyeshëm. Fjalimi ia doli dhe pas kësaj më kërkuan t’iu shkruaja dhe një tekst të gatshëm për një speciale që zgjaste 5 minuta. Diçka që do e jepnin kundrejt pagesës. E bëra dhe këtë. Fundja pa punë isha, sepse nuk rinovova kontratën për emisionin e mëngjesit në “Top Channel” dhe ngela në mes të katër rrugëve, duke pritur telefonatën e Lorit. Nuk ndodhi asgjë dhe u ndamë me dashuri. Unë, edhe me ankthin e kredisë së makinës.
Edhe kronika pati sukses. Televizionet që e transmetuan kishin të gjithë të njëjtin tekst, (atë që kisha shkruar unë) vetëm të lexuar me zëra të ndryshëm. Ua kisha çuar llokum, sepse kohë të lirë kisha boll dhe mendoja kredinë. Kur takova biznesmenin në një kafe mirënjohjeje, më ra bomba kur e pyeta nëse e kish parë në të gjithë televizionet specialen për të cilën më kishte kontraktuar.
-Po, po, – tha. E pashë. Mand Shkullaku e kishte bërë më mirë nga të gjithë.
Qesha dhe nuk u lodha t’i them: po e kisha shkruar e realizuar unë deri në fund!
