Nga Indrit Vokshi
Nuk e di për çfarë iu thuhet “gëzuar” fëmijëve me 1 qershor?
A është celebrim i dashurisë për fëmijët? Apo duhet të jetë rikujtim i frikës prej asaj me të cilën ata përballen dhe do të përballen?
Rreth 200.000 famije shqiptare mezi i ushqejnë fëmijët. Edhe ata që i ushqejnë po i ushqejnë me ushqime të pakontrolluara, të dëmshme, të cilat nuk denjojnë t’i kontrollojnë pasi firmat importuese paguajnë haraçin tek qeveritë. Një pjesë të mirë po mbeten qyryk e të mangët në formim, pasi kemi punësuar mësues të cilët duhen mësuar dhe edukuar për vete. Madje është arritur deri aty sa janë përdorur si kavie në emisione televizive. E të tjera deformime dhe qasje aspak morale.
Prandaj, pyetet, për çfarë duhet të thuhet gëzuar? Se na ka ngelur kështu, gëzuar ketë e gëzuar atë; për çdo datë i lëshojmë nga një gëzuar dhe jemi rehat.
Gëzuar se janë drita dhe gëzimi?
Pa dyshim, sot po rritet një brez shumë i bukur fëmijësh. I shoh kur më rastis të pi kafe para ndonjë shkolle në drekë dhe them me vete ose iu them miqve, jemi gen i mirë, jam shumë i gzum, ngase kjo dmth përmirësim i sojit, bukuria është kënaqësi dhe shtysë. Rezultojnë dhe shumë inteligjentë.
Dhe prandaj them se ditë të tilla nuk mund të jenë rasti për një gëzuar por, rasti për të kujtuar përgjegjësinë, prijsinë, rolin e mbrojtësit dhe ndihmësit, rolin e nxitësit dhe shtytësit. Secili me mënyrat e veta, në ndërtimin e një ardhmërie, për ta trashëguar Shqipërinë. Për ta përmirësuar intelektualisht dhe moralisht nga brezi në brez.
