Nga Alba Kepi
Dear Ambasadore e SHBA, ju shoh kaq të gëzuar përqafueshëm mbi këtë anije ushtarake amerikane që lundron në detin tonë, sa mbeta pa fjalë.
Departamenti i Shtetit ndoshta duhet t’ju kujtoj se nuk ishte një ëeekend qejfi por një event institucional ndërkombëtar.
Ju shoh kaq të lumtur në krah të Kryetarit të Bashkisë së Tiranës e trishtohem për fatin e reformës së drejtësisë në Shqipëri.
Shpresonim shumë në shtetin që ju përfaqësoni, sepse keni humbur çdo besim tek ata që mbrojnë Kushtetutën tonë.
Hidh sytë nga bregu, Dear Ambasadore, aty ku ndodhen shtëpitë tona, jeta jonë e historia e atyre trojeve që quhet Shqipëria.
Po numërohen ende kutitë e votimit të atyre zgjedhjeve që Ju ja dhatë bekimin para se të nisnin e jeni kaq e buzëqeshur sot.
Në ato brigje po pritet prej muajsh që Spak e gjykatat të mos merren vetëm me bandën e Habilajve por dhe me dosjet e nxehta që rrëfejnë krime të rënda të emrave me peshë.
A e dini sa dosje janë në pritje për grabitje pronash, korrupsion e vjedhje të pronës publike, krim të strukturuar e vrasje?
Mes këtij ngazëllimi syndriçyes a gjetët kohë ta pyesnit kryetarin e Bashkisë së Tiranës se kush firmë po e pastron Tiranën sot?
Ku po shkojnë mbetjet e ricikluara e a janë të funksionueshme kompanitë e krijuara në ortakeri me ish homologun mik të Veronës, nën hetim nga Antimafia Italiane?
Mes gazit e haresë a gjetët kohë ta pyesnit se kush janë miqtë e tij që shkëmbenin me 30% lejet e kullave që kanë rrethuar Tiranën?
A ka shtruar më dreka e pritje me kalabrezët, barezët, pronarët e mozzarellave, sallamit, fasonerive, bulmetit e oksigjenit?
Dear Ambasadore me këtë fotografi me kujton skenën më romantike të filmit Titanik e jam e preokupuar jo për ajsbergun në det, por për anijen Shqipëri që po mbytet në breg.
Mbi këtë det me ngjyrë blu si qielli që e shijuat kaq shumë sot, emigrojnë çdo ditë me mijëra të rinj e familje pa shpresë shqiptare, që priten, priten gjatë që vendi që ju përfaqësoni t’i shpëtonte e nuk pranuan të etikoheshin humbës o fitues, patron e papon!
