Nga Friedrich Nietzche
Një vështrim mbi mjedisin e fëmijërisë sonë na mallëngjen: shtëpia me kopsht, kisha me varret, pellgu dhe pylli. Këto gjëra i shikojmë gjithnjë me përmallim. Na kap keqardhja për veten tonë, sepse, sa shumë gjëra që kemi vuajtur pas asaj kohe!
Ndërsa këtu gjithçka ekziston ende kaq e heshtur, kaq e përjetshme; vetëm ne jemi kaq të ndryshëm, kaq të shqetësuar; gjejmë madje edhe disa njerëz, mbi të cilët koha nuk e ka ngulur më shumë dhëmbin e saj sesa mbi një dru lisi: fshatarë, peshkatarë, pylltarë – ata janë ende të njëjtët.
Tronditje, keqardhje për veten përballë kulturës më të ulët – kjo është shenja e kulturës më të lartë: çka do të thotë se kjo e fundit nuk e ka arritur në çdo rast lumturinë. Kush kërkon të mbledhë nga jeta lumturi dhe mirëqenie, duhet vetëm të largohet nga rruga e kulturës së lartë.
(Fragment nga libri “Njerëzor, tepër njerëzor”)
