Nga Petro Marko
Për gratë shqiptare në vitin 1937.
Meshkuj, kudo meshkuj. Tirana është mashkullore. Apo s’është kështu? Ku janë gratë, në shtëpi, të burgosura, të skllavëruara, të sëmuara, të dënuara, apo gjithë burrat që të zë syri në rrugët e mbushura të kryeqytetit janë beqarë?
Kjo s’është e vërtetë, se në çdo kënd të çdo ndërtesë sheh nga katër a pesë çiliminj. Atëherë, pse nuk dalin edhe femrat të marrin erë të lirë, të shikojnë dynjanë, të lëvizin, të zbukurojnë rrugët mashkullorë të Tiranës? Fajin e kanë vetë burrat. Kushedi, mbase përtojnë e nuk e kanë zakon që të dalin një ose dy herë në javë me bashkëshortët e tyre, motrat dhe bijat e tyre, në bulevardet aq të bukura, që gjallërojnë prej pemëve të shumta, që rëndohen prej këpucëve të rënda të ushtarakëve, dhe që ankohen se nuk janë shkelur prej takave të lehta të femrës.
Dëgjoni këmbanën e re që ju shurdhon! Këputen hekurat e skllavërisë për femrën. Dilni përjashta o gra shqiptare dhe merrni pjesë siç e meritoni në shoqërine e kombit tonë! Ferexheja ra përgjithmonë. Ç’prisni më, një urdhër që t’ju nxjerrin me zor nga shtëpia. Le ta themi copë se faji është i burrave. Në mos i atyre që kanë familje, se beqarët ç’të nxjerrin përjashta, sytë e tyre? Ata sy që u thanë duke u vërtitur kot andej-kendej për të parë ndonjë lanete.
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=2160848134139172&set=a.1588896364667688.1073741829.100006420195578&type=3&theater
