Nga Samet Zagradi
Ajo nuk jetonte më në konvikt dhe nuk merrte më ushqime nga fshati. Nuk studionte dhe disa provime me pedagogë i kalonte lehtë. Puna e saj në tri vite si studente e kishte bërë atë të njihej me kësilloj punësh. E kundërta ndodh me pjesën tjetër të pedagogëve që me ndershmëri dhe vetëdije të plotë bënë që asaj t’i zgjatej shkolla në disa vjet. Ajo nuk arriti kurrë të bëhej një gazetare, siç zysha e gjimnazit ëndëronte. Madje, as në radio nuk punoi kurrë përveç dy emisioneve praktike, që pedagogu dhe dashnori saj njëkohësisht, trajnonte studentët.
Natyrisht, rezultati i saj ishte më i mirë se atyre që derdhën djersë për të mësuar dhe punuar fort që me ndershmëri të sigurojnë jetesën. Pas shumë vitesh ajo kthehet e dëshpëruar në fshat, ku çdo gjë kishte ndryshuar përveç dashurisë së pafund të prindërve të saj. Gjyshi i saj vdiq tri vite pasi ajo iku në shkollë dhe kurrë nuk e pa atë të punonte, ashtu siç ai kishte qejf ta shihte. Motrat dhe vëllai i saj, të gjithë me fletë-lavdërimi nëpër duar nxitimthi duan të mburren përpara saj…
Zahidja nuk ndoqi një shembull, ose më saktë ajo ndoqi shembullin më të keq që i doli para. Ajo zgjodhi rrugën më të lehtë për të përballuar sfidat e para në jetën e saj duke e ndryshuar totalisht atë. Ajo nuk përfaqëson aspak ato vajza të forta që po korrin sukses, falë aftësive dhe lodhjes për të përballuar ndershmërisht jetesën dhe sfidat e ndryshme. Ajo nuk është fajtore. Fajtor është sistemi dhe shoqëria, ku ne jetojmë. Fajtor janë modelet antivlerë që reklamohen dhe që lënë në hije të rinjtë heronj që punojnë fort për të bërë krenar atë fshat, ku ajo lindi.
