Çmimin Kombëtar për Romanin më të mirë për vitin 2018 e fitoi Tom Kuka, apo Enkel Demi, me veprën “Gurët e vetmisë”.
Gjatë cermonisë së ndarjeve të çmimeve, Tom Kuka u shpreh në një fjalim mjaft emocionues periudhën për të cilën siç ai shprehet ka shkuar për një lexues të vdekur, babain e tij.
Por Tom Kuka ose ndryshe Enkel Demi shtoj se në një moment të caktuar kuptoi se duhej të shkruante për të gjallët dhe kështu vendosi të botojë.
Pjesë nga fjalimi i Tom Kukës
“Shumë shpesh më pyesin, po ti pse shkruan? Dikur kur isha i ri edhe unë isha tek grupi i mëtonjësve të çmimit Nobel dhe ne shkruanim që të dilnim tek gazeta murit. Unë nuk kam dal asnjëherë tek gazeta e murit. Madje mora shkrimet e mija dhe i dërgova tek gazeta “Zëri i Rinisë” dhe një shkrimtar shumë i njohur që është edhe tani i pranishëm në sallë nuk pranoi t’i botonte. Jam i bindur që ka pasur shumë të drejtë. Por në atë kohë, unë shkruaja sepse kisha babain. Babai mua më mësoi të lexoja libra dhe unë doja t’i paraqitesha atij nga ana tjetër, nga soji i shkrimtarit dhe i kam dhënë copa letrash pafund. Ai ka buzëqeshur, i ka lexuar të gjitha dhe nuk më ka thënë asgjë, sepse ai vdiq. Për një periudhë shumë të gjatë kohe kam shkuar për një lexues të vdekur. Kjo është arsyeja për shumë e shumë vite unë kam shkruar në vetmi. Në një moment të caktuar kuptova që duhet të shkruaja për të gjallët dhe kështu vendosa të botojë. Ndaj unë sot shkruaj për Jonin dhe Hanën, fëmijët e mi të cilëve fal zotit tani kam çfarë t’ju lëj kur të iki tek babai im. Shkruaj për nënën time që më ka mësuar këtë shqipe që ka mbirë në vepër. Shkruaj për një hallë timen që më ka treguar gjithë këto histori. Shkruaj për gruan time që kam gjetur një mënyr tjetër për ta dashur. Por në fund fare unë do vazhdoj të shkruaj sepse dëshiroj që ju të më lexoni dhe do vazhdoj të shkruaj deri në momentin që të kuptoj se pse po shkruaj”, u shpreh Tom Kuka.
