Nga Erion Kristo
Ndonjëherë më kap dëshira t’u përvishem gjërave, me entuziazëm e vullnet. Të bëj ndonjë gjë për të penguar arrogancën apo abuzimin. Por, sapo fikësohem në ndonjë gjë, ashtu si kokoshkat në mikrovalë, shpërthen tjetra, dhe më humbet fokusi. Janë shumë gjëra që duhen zgjidhur, shumë fronte lufte. Dhe ndihem i pafuqishëm. Me kë të merrem më përpara: me përmbytjet, me tarifat rrugore, me çmimin e ujit, me skemën e ndihmës sociale, me koncesionet, me minatorët, me edukimin nëpër shkolla, me detin?
Nga ta zë?
Nga vendi me i palumtur në Europë, nga korrupsioni, nga Vetting-u, nga pastrimi i parave, nga droga, nga check up-i, nga lobingjet, nga vjedhja e tokave në bregdet, nga pallatet 100 katëshe që nuk do paguajnë taksa, nga apartamentet që do paguajnë taksa, nga inceneratorët, nga shitja e diplomave, nga tritolet, nga grabitjet, etj., etj.
Problemi im është që nuk e kuptoj dot kush është prioritare. Jam i hutuar. Ndoshta jeni dhe ju. Po iki të dëgjoj pak muzikë klasike. Ndoshta vjen dhe ndonjë nga ju, ju që nuk reagoni për asgjë. Të paktën të qetësojmë trutë.
