Elefterios Balakos, një prift grek ka reaguar së fundmi për çështjen e “Katsifas”.
Balakos mësohet të ketë shërbyer për shumë kohë në Gjirokastër. Ai është marrë posaçërisht me gjyqin për vrasjen e muzikantit antifashist hip-hop, Pavlos Fyssas, ku krerët e partisë neonaziste “Agimi i Artë” u shpallën fajtorë me nga 10 vjet burg.
Në një status në facebook ai tregon për ditën, kur Katsifas u ekzekutua nga autoritetet shqiptare. Kleriku thotë që nuk duhet krahasuar aspak me vrasjen e artistit grek, ndërsa shton se sipas tij Katsifas nuk ishte një hero.
Më poshtë shkrimi i tij i plotë:
“E di që disa njerëz do të më urrejnë për këtë postim. Nuk më shqetëson. Më intereson e vërteta e gjërave.
Disa fatkeqësisht këto ditë krahasojnë Pavlos Fyssas me Konstantinos Katsifas.
Gabim i madh. Doja të jepja dëshminë time personale.
Ditën e vdekjes së Konstantinos Katsifas, unë isha në fshatin Vouliarates.
Unë atëherë isha ministër në Kishën Ortodokse të Shqipërisë.
Informacion: Askush nuk na ndaloi të kryenim Liturgjinë Hyjnore në Greqisht atë ditë. Fshati është Epiri i Veriut dhe gjuha greke është e vendosur në të gjitha aspektet e jetës. Askush nuk na ndaloi të varnim flamuj grekë. Vendi ishte plot me flamuj. Askush nuk na ndaloi të bëjmë haraç për viktimat greke të viteve ‘40 që shtrihen në varrezat ushtarake, as të bëjmë ngjarjet që ishin planifikuar. Pra, për çfarë shërben e gjithë kjo? Zoti Katsifas donte të vendoste të tijin (flamuri personal), kur autoritetet e tij bënë rekomandime dhe e ndaluan, ai ia nisi pasi u armatos.
Kam një pyetje: Atë ditë kishte shumë fëmijë në atë moment. Katsifas dhe policia ishin shumë afër. Nëse një plumb godet njërin nga fëmijët, a do ta tregonim historinë me kokë poshtë?
Më në fund, ndërsa Katsifas ishte arratisur nga policia. Ai ishte ngjitur në një kodër. Ai vetë i shkaktoi ngjarjet, shkoi përsëri në polici dhe pasi nuk e hodhi armën me kërkesë të policisë, ata e vranë.
E vërteta është e vështirë, e di. Më dhemb. Mund të shembë ideologjitë që kemi ndërtuar. Por duhet thënë.
Ashtu si në kishë, kushdo që humbet jetën nuk është thjesht një dëshmitar. Motivet e martirizimit nxjerrin në pah dëshmitarin. Kështu që heroi nuk është dikush që sakrifikon jetën e tij për të siguruar ideologjinë e tij. Hero është ai që sakrifikon veten për të tjerët.
Unë nuk pashë diçka të tillë në vdekjen e Katsifas. Ai kishte një mendim kombëtar “të ndërgjegjshëm”. Keqkuptimet e tij e çuan atë në fundin katastrofik, jo në mbrojtjen e të tjerëve.
Sidoqoftë, më bën përshtypje që ai u bë lehtësisht hero dhe simbol. Ne me të vërtetë, jetojmë në kohë shumë të çuditshme.
Njerëzit shumë lehtë na kërkojnë të bëjmë simbole.
Katsifas ishte simboli i përsosur në duart e atyre që dëshironin të vendosnin vetë drejtimet e qytetarëve të tyre. A është për të ardhur keq që një vdekje përdoret si kjo?
Personalisht, unë përmend Konstantinos në prezantim. Jo si hero. Por si njeri i vuajtur, viktimë e nacionalizmit. Sepse, nacionalizmi nuk ka as racë e as atdhe. Shikoj me keqardhje prindërit e tij që humbën fëmijën e tyre, megjithëse më vjen keq që i shoh të përdorur si mjete të propagandës nacionaliste. Unë kam vërejtje serioze për mënyrën se si Policia Shqiptare e trajtoi çështjen. Ajo mund të mos e kishte vrarë atë. Sidoqoftë, ai e provokoi dënimin e tij. Është fakt.
Unë fola vetëm për këtë fakt. Në konfuzionin e ditëve doja të dëgjoja një arsye tjetër, sa më objektive.
Një diskutim tjetër është pakica greke në Shqipëri.
Gjërat nuk janë “qumësht blete” atje, por ky është një diskutim tjetër. Sot, fola në mënyrë të veçantë për vdekjen e të ndjerit Katsifas”.
