Nga Spartak Ngjela
Në një kohë pritjeje, ai që pret mund të jetë real ose i gënjyer. Në një kohë pritjeje ndodh që njeri pret diçka te mirë, e cila, domosdoshmërisht sjell një diç jo të mirë për dikë tjetër. Në një kohë pritjeje mund të ndodhë ashtu siç na tha Shekspiri që, “njëri fle, dhe tjetrin e ha vreri”. Në një kohë pritjeje mund të ndodhë të besosh pa bindje. Por… ku jemi ne shqiptarët sot, në pritje për realizimin e një shpresë, apo në zhgënjimin se, kot, në vendin tonë, nuk do të mund të bëhet asgjë e mirë. Në fakt shqiptarët gjithmonë në historinë e shtetit të tyre kanë parë shqiptarë që kanë penguar zhvillimin shqiptar për të fituar diçka për vete. Të turpshëm dhe të karakterizuar nga ligësia kanë qenë. Asgjë humane nuk sheh nga fjalimet e kryeministrave shqiptare për 100 vjet, me përjashtim të fjalimeve të Fan Stilian Nolit. Pastaj gjithmonë një gënjeshtër dhe një urrejtje otomanë e ngritur kunder shqiptarëve. Të gjithë abuzuesit me varfërinë shqiptare, kanë folur kundër shqiptareve: “Këta njerëz nuk meritojnë qeverisje humane, se janë harbutër” – kështu thoshin Zogu me qeveritaret e tij; kështu iu thoshte Enver Hoxha të gjithëve, që nga Titoja e deri te mjeku i tij francez. Kështu kanë thënë nëpër tryeza edhe hajdutët e 25 vjetëve të fundit që kanë qeverisur Shqipërinë. Po shqiptarët çfarë kanë bëre? Një pjesë ka pritur, të prirur nga e mira, dhe një pjesë kanë lënë Shqipërinë. Në fakt, ka që nga viti 1468 që shqiptarët kanë lënë Shqipërinë nga pakënaqësia e sundimeve otomanë. Po sot? Është e njëjta gjendje: një pjesë pret, kurse pjesa tjetër kërkon të ikë për ne Europe apo në Amerikë.
