Nga Kujtim Xhaja
Ju lutem qëndroni në shtëpi, nëse nuk e bëni për veten tuaj, bëjeni për fëmijët, prindërit, gjyshërit tuaj…
E enjte, 12 Mars,
Tirana zgjohet nën një qetësi të frikshme. Lokalet, baret, qendrat e argëtimit janë mbyllur. Transporti publik është pezulluar. Tek-tuk të sheh syri kalimtarë të rastit, tek shkojnë rrugës për punë. OBSH e shpalli zyrtarisht COVID19 ditën e djeshme një pandemi botërore. Të gjithë shtetet, kombet janë bërë bashkë kundër këtij armiku të përbashkët. Frika është e madhe.
Numri i të infektuarëve rritet dita-ditës, Italia fqinje po has kolapsin më të madh shëndetësor, social të përjetuar ndonjëherë. Në media virusi është temë e ditës. Kudo, në televizor, në radio, në buletinin e përditshëm kryefjala është vetëm: Coronavirus.
Kufijtë janë mbyllur, vajtjet-ardhjet me vendin fqinj italian, të pamundura. Janë masa të jashtëzakonshme në një situatë të jashtëzakonshme. Puna për shumë punonjës të administratës është pezulluar, e mbi të gjitha për ata që punojnë në “frontline” me publikun.
Masat e ndërmarra janë të pashmangshme, të detyruara, parësore, në një situatë të tillë, ku është shënuar edhe viktima e parë e virusit në vend dhe mbi 14 të prekur. Ushtria dhe policia kanë zbarkuar rrugëve të qytetit për të kryer kontrollet rutinë të emigrantëve të kthyer nga zonat e kontaminuara. është një situatë lufte, luftë ndaj këtij virusi që ende nuk ka një kurë, një trajtim të vecantë parandalues. Vigjilenca duhet të jetë e madhe në cdo minutë, sekondë që kalon.
Heronjtë e vetëm të kësaj situate mbeten mjekët, infermierët, ata të cilët me vetëm dy orë gjumë, ndonjëherë pa gjumë fare, nën një presion dhe strapacim të pashoq, me kushte e ndonjëherë pa kushte, ashtu arrijnë që të ruajnë qetësinë dhe të shërbejnë. Por mbi të gjitha duhet të kuptojmë, që në situata të tilla, e duhura për tu bërë është të kthehemi në mjek të vetvetes. Kjo nuk kërkon shumë punë, nuk do ndonjë mundim të madh: thjesht të zbatojmë normat bazë të higjenës personale, të qëndrojmë në shtëpi, të zbatojmë ato rregulla elementare që po na I vrasin veshët përditë në televizion.
A kemi mundësi të bëjmë vetëm kaq? Kaq na kërkohet. Po kemi bërë këtë kemi bërë mjaft.
“Qëndroni në shtëpi, vetëkarantinohuni, shmangni ambjentet me grumbullime të mëdhaja, zbatoni largësinë minimale, pozicionimin me tjetrin, e kur të jetë e domosdoshme përdorni maskat mbrojtëse”- këto rregulla duhen mësuar përmendësh, duhen bërë slogani I ditës sonë, motoja e punës, e përditshmërisë.
Pse shqiptari e ka kaq të vështirë të mbyllet brenda? Edhe në një gjendje të tillë alarmante, sërish duhet të tregojmë prepotencë, mëndjengushtësi, pamaturi?
Dje, lokalet ishin plot me njerëz të moshave të ndryshme, parqet gëlonin nga fëmijët. Një moskokëcarje, papërgjegjshmëri e plotë.
Shprehje të tilla: “S’ka c’na bëjë ne virusi” “E mbysim virusin me raki” “Ne s’na bëri gjë diktatura” janë thjesht një fodullizëm dhe krekosje e kotë.
Edhe unë tani që po shkruaj po bëj një javë I mbyllur brenda. Kam një javë pa parë motrën, nipin e vogël, gjyshen, këta persona që I shihja përditë, flisja përditë. Nuk është një gjë e lehtë, është e vërtetë, por është e nevojshme. Tashmë teknologjia shumë gjëra na I ka afruar, na e ka bërë më të thjeshtë, më të pranueshme largësinë. Ata janë një thirrje në Skype larg nesh. Lexoni një libër, gatuani, merruni me një ushtrim në kushte shtëpie.
Duke bërë këtë dijeni se keni kontribuar për një të mirë!
Ju lutem qëndroni në shtëpi, nëse nuk e bëni për veten tuaj, bëjeni për fëmijët, prindërit, gjyshërit tuaj…
