Nga Samet Zagradi
Protestat popullore janë frut i një pakënaqësie dhe zhgënjimi, për t’iu kundërvënë padrejtësive kombëtare dhe jo vetëm. Të protestosh do të thotë të tregosh që ke forcë të përpiqesh për të ndryshuar atë të padrejtë që individëve apo shoqërisë po i bëhet. Por, a përfitojnë partitë politike, individët apo ndonjë institucion për t’u forcuar në shpatullat e protestuesve? A duhet të ketë flamuj partiak, simpatizatë në një protestë popullore? Fjalime politike, braktisje parlamenti me idenë e “të mirës së popullit” duke u bërë pengesë e reforma ? A duhet të pranojmë faktin se po qeverisemi nga njerëz me interesa vetiakë dhe protestojmë për njerëz, të cilët po na shfrytëzojnë po aq sa ata të parët? Në qoftë se qeveria rrëzohet, atëherë kujt qeverie t’i besojmë?
Këto janë pyetje që besoj çdo qytetar bluan në kokë, por ndoshta frika nuk i lë të flasin. Këto dhe shumë të tjera i mendon qytetari që ka një fëmijë të shkëlqyer në shtëpi, pasi kostot e arsimit nuk përballohen. I mendon ai i papuni që po vdes spitaleve, ai që vetvritet, sepse nuk ka shpresë, ai që po vdes në kamionët e Anglisë, sepse nuk ka çfarë të bëjë më këtu apo ai që në darkë, përveç shpirtit nuk ka çfarë t’u japë fëmijëve.
“Kafshatë që s’kapërdihet asht or vlla mjerimi, kafshatë që të mbet në fyt e të ze trishtimi…”
Didaktika e këtyre vargjeve mbetet mjaft aktuale dhe thellë midis këtyre fjalëve paraqiten pjesa më e madhe e shqiptarëve që udhëhiqen nga instikti turmës, nga idealet apo nga ajo kafshatë e përgatitur nga mielli i shkëmbyer me votë, një herë në katër vite.
Ne jemi populli që vuajmë, harrojmë, besojmë shpejt dhe gënjehemi më shumë nga të gjithë popujt europianë për të mos thënë botërorë. Jetojmë me shpresën që nesër të gënjehemi dhe të vuajmë më pak se sot. Ne jemi ata që votojmë, zgjedhim, vuajmë, zhgënjehemi, vetëvritemi dhe prapë nga varri çohemi të votojmë sërish. Ne jemi ata që votojmë pa ditur kë, e në qoftëse kemi ndonjë ide sërish votojmë atë që në bëmat e tij asnjë interes nuk na plotëson. Jemi të bindur që askush nuk mendon për sovranin, por për interesa të tyre personalë.
