Nga Kreshik Osmani
Vjedh një deputet, të nxjerrin sytë kolegët e tij hajdutë. Vjedh një ministër, të nxjerrin sytë kolegët e tij harbutë. Vjedh një malësor thonë po e sulmojnë lebërit. Vjedhin lebërit dhe po fole thonë po na sulmojnë malokët.
Vjedhin disa mjekë dhe po fole të nxjerrin sytë mjekët e tjerë. Vjedhin mësuesit, po fole të nxjerrin sytë mësuesit e tjerë analfabetë. Vjedhin gazetarët dhe po fole të nxjerrin sytë gazetarët gjobëvënës të tjerë me tyrlilloj metodash gazetareske tinzare.
Vjedh Shqipëria e Mesme dhe po fole të thonë boll na vodhën lebër e malokë. Vjedhin çamët dhe po fole thonë po na sulmojnë grekët dhe anasjelltas. Vjedhin romët dhe thonë po na vjedhin gaxhojt. Vjedhin komunistët, thonë po na sulmojnë këlyshët e të përndjekurve. Vjedhin të përndjekurit dhe thonë po na sulmojnë komunistët. Vjedhin hajdutët ndër hoxhallarë e priftërinj, të nxjerrin sytë besimtarët injorantë e naivë.
Më kujtohet citimi i Arvizuse kur tha:
“Shqipëria më ngjan me një fshat të madh ku të gjithë njerëzit bien të njohur me njëri-tjetrin. Është një shoqëri e korruptuar nga maja e Piramidës së Shtetit deri tek pastruesi më i thjeshtë”.
Në këto realitete të ç’kulturuara me mendësi tribale, fisnore, krahinore e beduine, ligji është vetëm një pecetë për të fshirë prapanicat e hajdutëve të mëdhenj dhe një shpatë e mprehtë për qafat e hallexhinjve. Dëshmoj dhe deklaroj me gojë, me shpirt dhe me zemër se ne jemi hajdutët më besnikë në botë. Nuk e hedhim hajdutin tonë poshtë, edhe sikur t’i vemë flakën Shqipërisë dhe të ardhmes së saj. Ky mjerim i fermentuar prej kaq shumë dekadash dekanton tek themelet e mendësisë së anëtarësisë së Kombit llojin më të ndyrë të llum-kulturës, të llum-politikës dhe të llum-historisë!
