Nga Fjolla Spanca
Në nji vend, ku djali rritet si mret/ princ/ pasha do a s’do, gruaja ka me qenë veç nji “copëz mishi” ose nji shërbëtore që i plotëson krejt nevojat e tij…
Në nji vend ku asht marre me fol e me i msu fmijtë se Dashnija s’ka kufi n’gjini e Ditunia asht e shenjtë; ka me qenë gjithë e hidhun jeta…
Në nji vend ku Nanat i msojnë Djemtë e tyne me Fluturue; e pastaj me i shkelun çikat e huaja; s’asht çudi kur këto t’fundit dhunohen sistematikisht…
Në nji vend ku arritja ma e madhe asht paraja, telefoni ose kerri/makina e shtrenjtë; aty ku Instagrami ta dikton jetën dhe ku duhesh me u ly – ngjy për me ra n’sy: nuk ka fort shpresë për nesër!
Aty ku gratë e ulin kryet dhe e lshojnë dijen; ka me pasë vend për krejt t’kqijat… aty ku gratë detyrohen me u fut n’dorën e t’fortëve s’kanë me çelun pranverat…
Atje ku burrat shesin mend se “pika ma e naltë me moral e nder asht motra” e ka përthekue e zeza oxhakun e konakut!
