Emrat e politikanëve që me çdo kusht favorizohen vetëm në prag të zgjedhjeve, kurse gjatë gjithë kohës ata injorohen nga partia amë, është edhe një defekt që përcjell mendësinë politike kosovare. Të ngutesh të nominosh dikënd nga partia jote për kryeministër dhe t’ia imponosh partisë tjetër atë kandidaturë, atëherë po punohet më tepër që marrëveshja të mos arrihet dhe si zakonisht, “fajtor për këtë janë ata që nuk i pranuan kushtet tona”.
Nga Emin Azemi
Isa Mustafa në një intervistë paska thënë se LDK nuk hyn në koalicion parazgjedhor me Lëvizjen Vetëvendosje pa kandidaten e saj për kryeministër. Ky qëndrim u bë edhe më i qartë në përgjigjen e tij drejtuar Albin Kurtit, me ç’rast refuzonte ofertën e VV për listë të përbashkët në zgjedhje.
Nëse është e vërtetë kjo, siç ka deklaruar zoti Mustafa, atëherë i bie që LDK qysh tani e ka të përgatitur alibinë për të gjetur ndonjë partner tjetër, i cili do ta pranonte këtë kusht.
Ky është edhe një “rast ideal” që agonia politike e ekonomike në Kosovë të vazhdojë më tutje dhe të riciklohen situata të ngjashme nga e kaluara.
Nëse për një parti politike është më e rëndësishme çështja nominimit të kryeminstrit para se të jenë diskutuar kornizat parimore të koalicionimit (para&pas) zgjedhor, atëherë ata që i mendojnë kështu punët e politikës i japin më shumë rëndësi çështjeve të vockëla partiake, e hiç atyre të përgjithshme.
Pastaj emrat e politikanëve që me çdo kusht favorizohen vetëm në prag të zgjedhjeve, kurse gjatë gjithë kohës ata injorohen nga partia amë, është edhe një defekt që përcjell mendësinë politike kosovare, e cila vuan nga (mos)gatishmëria e flakjes së egoizmit partiak në të mirë të interesit të përgjithshëm…
Sjelljet e tilla dëshmojnë se partizimi i të menduarit (lexo: mendësia partizane) për çështje të veçanta e të vockëla është mbi objektivizmin e çështjeve të përbashkëta!
Nuk ka ndodhur askund që bisedimet për ndonjë koalicionim eventual të fillojnë nga bishti, sepse të ngutesh të nominosh dikënd nga partia jote për kryeministër dhe t’ia imponosh partisë tjetër atë kandidaturë, atëherë që në start po merret vesh që këtu nuk është diçka në rregull. Ose, po punohet më tepër që marrëveshja të mos arrihet dhe, si zakonisht, “fajtor për këtë janë ata që nuk i pranuan kushtet tona”.
Vetëm te ne, shqipot ndodhë që “ti duhesh patjetër të pajtohesh me mua, nëse dëshiron të jesh bashkë me mua”.(!)
Megjithatë; ndryshimi në Kosovë mund të bëhet vetëm me fytyra të reja, të pakonsumuara në allashvereshet e akshampazareve.
Lëvizja Vetëvendosje dhe Lidhja Demokratike e Kosovës janë binomi i “ndryshimit” dhe “ardhmërisë”.
Formulat tjera janë riciklime të gjendjeve të kaluara, të cilat mund të paketohen si gjoja shpresë e së ardhmes. Por, një e ardhme që s’i shkëput lidhjet e këqija me të kaluarën, është agoni e re e një përgjumjeje kolektive…
VV-LDK duhet të jetë fytyra e re e një Kosove çfarë e duam të gjithë…
Këto dy forca politike asnjëherë nuk kanë qenë më afër një kombinimi për bashkëpunim para dhe paszgjedhor, por bashkëpunimi, sikundër dihet nuk mund të ndodhë, nëse nuk është parimor, transparent dhe i sinqertë. Gjithçka tjetër Kosovën e zhyt edhe më tej në variantet e riciklimit politik, pa ndonjë ide konkrete për kreativitet politik e ekonomik.
Askush nuk do ta besonte se kronika e një (mos)marrëveshje të paracaktuar, do të tingëllonte kaq aktuale sikur të mos e kishte brenda edhe aluzionin markezin.
