Nga Kastriot Dervishi
Para një ore po udhëtoja me autobusin e linjës së “Tiranës së re”. Një grua e rehatuar në ndenjëse, fytyrë tipike nga “Lajet” e komunizmit, porsa fatorinoja iu afrua, i bërtiti fort këtij për kondicionerët që nuk punonin, e një varg tjetër të sharash. Fatorinoja mundi t’i thotë vetëm se ishte punëtor e nuk përgjigjej ai për këtë punë.
E thirra fatorinën dhe duke e ditur se me këtë problem haset përditë me kujdes i thashë: “Që të shpëtosh nga shoqja, duhet të thuash se fajin për kondicionerët e ka bashkia”. Me zë të dridhur, fatorinoja mezi ia tha ato fjalë. Sapo i dëgjoi këto fjalë, “Laja” heshti menjëherë e nuk tha asnjë fjalë deri në fund të udhëtimit. U bë aq keq sa as me bashkëshortin nuk foli asnjë fjalë. Njësoj sikur t’i kishe prekur shpirtin.
Fatorinoja më falënderoi për këshillën që i thashë. Populli ynë zihet me ata që nuk kanë gjë në dorë, por kurrë me ata që nuk kryejnë detyrat e tyre. Maksimumi i rebelimit të popullit është fatorinoja, një punonjës që nuk dihet me siguri në e merr apo jo të plotë rrogën, por kurrsesi udhëheqja, e cila e ngop, tall dhe e injoron përditë me propagandë mediokre nga mëngjesi deri në darkë.
Kësisoj më ngjau kjo si humori i djeshëm në komunizëm, i cili kishte për subjekt përgjegjësit e drejtorët, por kurrë nuk kalonte te udhëheqja, e cila ishte “e përkryer”.
