Nga Mehmet Elezi
Ai s’ka nevojë për mbrojtje. Ai është më i mbrojtur se gjithkush. Ai u përket atyre qenieve fatlume që, duke qenë tokësore, botën e shohin nga lart.
Gjeniu dëgjon zhurmnajën poshtë vetes dhe vetëm rrudh supet: kush janë këta, ç’dreqin duan? I shpërfill. Në emër të tij e merr fjalën Zarathustra: “Ju vështroni lart, kur kërkoni të lartësoheni, ndërsa unë vështroj poshtë, sepse jam lart”.
Në e marrtë Çmimin Nobel – të merituar qyshkur – bota e letrave do të tundë kryet: kësaj here po! Si për Markezin e për Llosën. Përgëzimet për Kadarenë do të jenë formalitet, diçka tjetër nuk do të jetë formalitet: vlerësimi për jurinë e Nobelit. Do të thuhet thjesht e shpëtoi fytyrën e vet.
Në mos ju dhashtë Çmimi Nobel, dështimi do të jetë për jurinë. Gjykimi dhe paanësia do t’i përfliten. Siç i janë përfolur në fillim të qindvjetëshit të njëzetë dhe në fund të tij. Nga Tolstoi, te Borgesi.
Kadareja mbetet Kadare, me ose pa Nobelin. Veprat janë aty, më të rënda se çdo çmim. Pushtuese elegante të Botës.
