Nga Isida Muço
“Jam entuziast, sepse jetoj.”
Me këtë fjali m’u përgjigj një zotëri jo më tepër se 45 vjeç, teksa mundohesha të kuptoja buzëqeshjet dhe humorin e tij, kur dora e majtë ishte e shtrirë, ngjitur me aparaturën e jetës. Ky është viti i pestë që jeta e tij varet nga aparatura e dializës, ndërsa gjaku duhet të pastrohet tre herë në javë çdo ditë të vitit. Por, ai është vetëm një nga 1050 pacintët në rang vendi, të cilët marrin shërbimin e hemodializës. Të tillë takova në Shkodër, Lezhë, Elbasan, Korçë dhe Vlorë. Mosha e gjini të ndryshme, por të gjithë i bashkonte dëshira e madhe për të jetuar, tek bashkëjetonin çdo ditë me kalvarin e mundimeve dhe forcën e madhe për t’u përballur. Sa më shumë njihesha me ta, aq më tepër ngrija kokën lart duke falenderuar Zotin, e duke kuptuar të vlerësoj më shumë çka kam.
Nuk dua të ndalem në politikat shëndetësore, duke mos qenë kompetente për të folur mbi to, por më mjafton ajo që pashë e perjetova; ndryshim total i shërbimit në repartet e hemodializës dhe kjo më në fund vetëm falë partneritetit publik-privat. Por, a mund të lehtësohet dhimbja e tyre me disa ndryshime? Unë them se po. Këte e shprehën vetë ata “Heronjtë e heshtur”. Ata kënaqeshin, kur mikpriteshin nga stafi mjekësor me mjaft edukatë, kënaqeshin kur infermierë të rinj në moshë ishin bërë për ta një familje e dytë, kënaqeshin sepse merrnin nga kjo përkujdesje momente shprese…
Në muret e reparteve të hemodializës më ranë në sy dy piktura, njëra flutura e tjetra një kurriz femre me fustan të bardhë. Mendoja e hutuar: “shpresa të bardha në fluturim, të lira…”. U përmenda shpejt nga ky hutim, kur një zonjë (e afërme e pacientit) më kërkon me shumë edukatë që të më shprehë disa fakte. Mirela shoqëronte çdo tre ditë në javë bashkëshortin e saj në këtë repart. Me një qetësi buruar nga dhimbja më tregon se problemi më i madh i tyre është mungesa e zemplar, një medikament jetësor për këta të sëmurë, të cilin duhej t’ua siguronte shteti, por kjo nuk ka ndodhur asnjëherë. E vetmja mundësi për këtë të presin nga jashtë shteti dhe fatkeqësisht privatisht. Çmimi i zemplar shkon nga 75-450 euro.
Kalvari nuk përfundon këtu. Në Korçë ora po shkonte 12.00, orari i pacientëve të turnin të dytë. “Këta janë doktorë patatinash”, më thotë i indinjuar një zotëri para se të bëhet gati drejt krevatit të tij, ku do të nisin katër orë filtrim i gjakut. Qeshim të gjithë nga krahasimi, por thellë e dimë se kjo është një dramë, dramë e shërbimit tonë mjekësor. Në rrethe ka mungesë të theksuar mjekësh specialistë, e në rastin konkret të mjekëve nefrolog të specializuar për komplikacione të rënda.
Dal nga reparti me 1000 mendime në kokë dhe me dëshirën e madhe se mund të sensibilizoj sadopak me këtë përjetim, ndërsa politikat shëndetësore në përmirësim pa bashkëpunimin me privatin më duken vite drite larg.
Qofsha e gabuar…
