Nga Klodiana Qamo
Përdhunimi ka qenë gjithmonë një krim i vështirë për t’u çmontuar, por sistemi i drejtësisë tani ka arritur në pikën e krizës.
Përdhunimi dhe rastet e vrasjeve të femrave në Shqipëri janë një realitet të cilit të gjithë i nënshtrohemi dhe marrim pjesë si anëtarë të një komuniteti.
Vitin e kaluar në Shqipëri u raportua rasti i përdhunimit të një vajze të mitur nga roja e shkollës, masat e marra nuk dhanë asnjë efekt, ku edhe këtë vit një tjetër e mitur ra pre e përdhunimit nga 5 burra të moshave të ndryshme.
Gjithashtu edhe policia e Kosovës ka raportuar se në ambjetet e një shkolle katër nxënës kanë kryer veprën penale “përdhunim” të një vajze në moshë të mitur.
Koncepti i meshkujve shqiptarë që nuk e kapërcejnë dot dhe nuk e pranojnë se edhe femra kanë zë, kanë dhe ato forcën për të kundërshtuar apo dhe mbrotjtur të drejtat e tyre, ka bërë që ne të heshtim, duke lejuar kështu që kto krime të ndodhin, duke nisur nga përdhunimet e deri në vrasjen e grave. Protestojmë për luftën që po bëhet në Rripin e Gazës duke harruar realitetin tonë të hidhur. Mjediset shoqërore lejojnë që dhuna seksuale të normalizohet dhe justifikohet, derisa gratë nuk trajtohen me respekt dhe barazi, përdhunimi do të jetë gjithmonë rreth nesh.
Përmes politikës, ne duhet të marrim masa më të forta sigurisht pa harruar të sigurojmë fonde për t’i vënë në shërbim të personave që kanë rënë pre e përdhunimeve, duke zvogëluar kështu probabilitetin e dëmtimit për të ecur përpara.
Marrja e masave dhe mbajtja nën kontroll e parimeve tona është thelbësore dhe tepër e nevojshme për të çmontuar kulturën e përdhunimit.
Përdhunuesit dhe abuzuesit nuk kanë vend në shkollat tona, në shoqërinë tonë dhe në familjet tona. Nëse me të vërtetë dëshirojmë të adresojmë krimet e dhunës seksuale, do të duhet të luftojmë ato dhe të ndryshojmë kursin.
