Nga Lutfi Dervishi
Një virus që u shfaq në dhjetor të vitit kaluar mbi 8000 kilometra larg prej këtu në provincën Wuhan të Kinës ka ndryshuar gjithçka në jetën tonë. 48 orë pas konfirmimit të rasteve të parë në Tiranë, jeta e gjithkujt ka ndryshuar. Hezitojmë të shtrëngojmë duart, të përqafohemi, të udhëtojmë me autobuz, apo të dalim në kafe me miqtë.
Janë zbrazur jo vetëm çerdhet, shkollat, katedrat universitare, por janë pezulluar edhe aktivitetet sportive.
Janë pezulluar të gjitha fluturimet me Italinë. Italia është partneri kryesor tregtar për Shqipërinë.
Këshillat mjekësore kanë mbushur ekranet e portaleve dhe televizioneve, por koronavirusi nuk është më vetëm problem shëndetësor.
Paniku i dy ditëve të fundit duket në raftet e zbrazura të supermarkete në zbraztinë në aeroportin ndërkombëtar dhe kafenetë e rralluara.
Një proverb i vjetër thotë: “Kur teshtin Kina, bota sëmuret”. Kina po shërohet dhe po e fiton betejën me koronavirusin falë edhe kulturës kolektiviste dhe shtetit autoritar. Këtu beteja vetëm sa ka filluar. Përballja e parë është me panikun dhe prova e parë është sistemi shëndetësor, zbatimi i masave të marra dhe përgjigja e gjithësecilit me vetëpërmbajtjen apo vetëizolimin.
Koronavirusi po ndryshon mënyrën se si jetojmë, por a do të ndryshojë mënyrës se si do të punojmë?
Koronavirusi nuk dëmton vetëm të prekurit, të moshuarit, të sëmurët me probleme kronike- virusi i padukshëm, për të cilin ende nuk është shpikur vaksina, dëmton ekonominë e gjithsecilit, ekonominë e vendit dhe padyshim i ka dhënë goditjet e para ekonomisë globale.
Është ende shpejt për të folur për ndikimin e tij në ekonominë shqiptare, por në një botë të ndërlidhur përballja me të keqen është e pashmangshme.
Sapo jemi futur në stinën e pranverës- por si rrallë ndonjëherë sot nuk mund të thuash që pas pranverës do të vijë “vera”. Kemi përpara verën apo një dimër ekonomik?
