Nga Alma Nikolli
Moda shpesh është provokim për të parë deri ku mund të arrijë “robërimi” i njeriut ndaj një tendence.
Kurse në një pjesë të rasteve është një filozofi që materializohet në veshje që humbasin të bukurën dhe dobinë duke mbetur vetëm të pazakonta, deri në të papranueshme.
I keni parë burrat me xhaketa, funde e këpucë me taka, ende jo jashtë pasarelave?
Në mos e tashmja, mundet të jenë e ardhmja.
Imagjinoj një grup burrash pa apo me mustaqe, me apo pa qeleshe mbledhur në Bjeshkët e Oroshit me nga një gotë rakie mbi sofër, që e lënë për një moment bisedën, se dy djem i përshëndesin.
Burrat çohen në këmbë e mirëpresin miqtë me fustane që i habisin jo pak. Malësori është mësuar të presë miq të “huaj”, sidomos vitet e fundit.
Djem të rinj, dy metra, me flokë të prera shkurt e funde deri në gju.
“Do jenë burrnesha”, thotë njëri me vete. “Burrnesha që hala nuk po dinë me u nda prej pjesës femërore të teshave”, ja mbush mendjen vetes më tej.
Si t’i ftojnë me u ul këmbëkryq në sofër? Se kjo është moda e Malësisë, modë që nuk ndryshon kurrë!
Mandej me mençuri, e presin mikun si i ka hije dhe e përcjellin po ashtu dhe i kthehen diskutimit se si “kjo botë po shkon përsmrapshti”.
Ndoshta ata djem nëpër rrugët e Tiranës do i gjuanin me “gurë imagjinativ” dhe do i “pushkatonin” në rrjetet sociale.
Kushedi si janë ndjerë gratë, kur filluan të veshin taka në fillim, menjëherë pasi ishte modë për burrat, aristokratë madje.
E zemë se kjo tendencë shndërrohet në konstruksion social, siç veshja ka bërë gjithmonë, sepse prandaj është kaq e rëndësishme. A do të veshin djemtë tanë funde dhe këpucë me taka?
