Nga Edi Oga
Mua më dhimbset çdo njeri që dhunohet, qoftë civil, qoftë polic. Sidomos, kur janë viktima. Viktima të mospasjes, të edukimit të mangët, viktima të qeverisjes së keqe. Dhuna e ditëve të fundit është e ashpër, por ajo nuk është rastësore. Ajo është pasojë e tolerancës ndaj dhunës së vogël, e dhunës së përditshme që të gjithë ne e durojmë dhe e tolerojmë. Ne e durojmë padrejtësinë dhe nuk reagojmë ndaj saj, pastaj çuditemi kur ajo na vjen përballë në një përmasë të papërballueshme.
Ne jemi të gjithë fajtorë për këtë dhunë, edhe ne që “nuk kemi bërë ndonjë gjë të keqe”. Sidomos ne.
Mua më dhimbset çdo xham, çdo pllakë, çdo shtyllë e çdo pemë e qytetit tim, por mua më dhimbsen në përmasën reale që kanë edhe ato “dëme” që nuk duken me sy të lirë. Më dhimbsen paratë e vjedhura dhe të shpërdoruara. Ato të PPP-ve klienteliste dhe pagesat e llahtarshme të arbitrazheve të humbura.
Shqipëria është e jona. Duhet të bëjmë gjithçka mundemi që ta shpëtojmë nga ata që po e dëmtojnë. Nga ata që e djegin, por sidomos nga ata që e vjedhin.
Askush nuk ka një recetë se si bëhet kjo, unë jo e jo. E vetmja gjë që më vjen në mend tani, është diçka tepër e komplikuar; ne duhet të ndalojmë se i menduari dhe vepruari në “besim të keq”, atë që Sartre e kuptoi dhe e quajti “bad faith”. Përkthyer me google është kjo: “Besimi i keq është fenomeni psikologjik, përmes të cilit individët veprojnë në mënyrë autentike, duke iu nënshtruar presioneve të jashtme të shoqërisë për të përvetësuar vlera të rreme dhe për të mohuar lirinë e tyre të lindur si qenie njerëzore të ndjeshme”.
Ju paralajmërova që është një koncept i komplikuar. Njerëzit kanë prirjen të mos e lodhin kokën dhe të bëjnë gjërat më të thjeshta të mundshme.
Dhuna është një e tillë.
Edhe indiferenca ndaj saj, kur atë e pësojnë të tjerët.
