Nga Artan Hoxha
Nuk ka asnjë dyshim se breshëria e kallashnikovit që ka terrorizuar dje në mesnatë familjen e koleges Klodiana Lala ka lidhje me detyrën e saj si gazetare dhe si reportere e shkëlqyer terreni.
Mesazhi është i qartë, vija e kuqe nuk duhet shkelur, nga reporterët e terrenit. Për fat të mirë babai, nëna e sëmurë, vëllai, motra dhe dy vajzat e Klodit që kanë qenë në banesë kanë shpëtuar pa dëme. Ngjarja më ka shokuar, më ka lënë pa fjalë dhe më ka tronditur pa masë. Jo thjesht pse ka vënë në shënjestër Klodin me të cilën kam punuar prej 15 vitesh, ngjarja do ishte njëlloj e rëndë sikur këdo nga reporterët apo gazetarët ta kishin vënë në objektiv.
Nuk kam pikë dyshimi se Klodi do të shkurajohet apo do të humbë qoftë dhe një fije nga guximi dhe kurajo që e karakterizon në profesionin e saj. Nuk është hera e parë që e kanë kërcënuar. Përkundrazi, për më shumë se një dekadë e gjysmë që punoj me të, jam dëshmitare dhe kam qenë në krah të Klodit kur e kanë kërcënuar me dhjetëra dhe me qindra herë, me të gjitha format e mundshme.
Pavarësisht presionit të pashembullt Klodi i ka përballuar si asnjë femër gazetare që njoh në këtë vend. Gjithnjë ka dalë më e fortë. Trishtimi dhe tronditja këteë radhë qëndron në faktin se ata që e kanë çuar mesazhin e dinë këtë që sa po thashë më lart. E dinë që Klodi s’ka frikë, se atë personalisht nuk e trembin dhe nuk e bëjnë dot të heshtë. Prandaj kanë synuar ta gjunjëzojnë duke vënë në shënjestër familjen e saj.
Kam punuar me Klodin qysh kur ishte studente, ia njoh një nga një gjithë familjen, nga prindërit, vëllai, motrat, bashkëshorti dhe dy vajzat e vogla. Ajo ka një familje të mrekullueshme, askush, asnjëherë, asnjëri prej familjarëve të saj nuk ka patur qoftë dhe problemin më të vogël me ndokënd. Kjo më trondit më shumë.
Sapo e mësova ngjarjen në orët e para të ditës, fola me Klodin. E pabesueshme, ishte në punë në terren duke përgatitur kronikën e ditës. Timbri i zërit të saj nuk kishte asnjë gramë dridhje, frikë apo shenjë pasigurie. Ishte shpuzë, prush e flakë si gjithnjë. Klodit nuk ia kam kurrë frikën, por sot jam me familjen e saj dhe uroj që ta kalojnë me sa më pak tronditje dhe dhimbje ngjarjen e mbrëmshme. Ajo breshëri kallashnikovi na ka futur të dridhurat të gjithëve, ne dhe familjeve tona. Familjarë të Klodit, ju nuk jeni vetëm. Klodi, ti nuk do jesh kurrë vetëm. Me ty janë gjithë shqiptarët, nga jugu në veri, nga Alaska deri në Japoni, çdo një prej tyre që do mësojë sot për këtë ngjarje.
Pak javë më parë i këshillova kolegët e mi publikisht, sidomos ata të terrenit, që të bëjnë kujdes. Krimi, ai i rrugës, i organizuar, i lidhur me politikën apo me shtetin është bërë më i fuqishëm se kurrë. Ka dalë jashtë kontrollit dhe nuk ia bën syri terr para askujt. U kërkova me keqardhje të raportojnë deri aty ku nuk rrezikojnë jetën e tyre dhe të familjeve të tyre. Sepse në këtë vend nuk ia vlen të rrezikosh më shumë. Nuk kemi nevojë për dëshmorë në varreza, kemi boll, na duhen heronj të gjallë. Nuk paskam gabuar, sensorët e mi kanë qenë të saktë. Thjeshë nuk mendova se mesazhi i koduar do të vinte kaq shpejt, kaq i fortë, kaq i drejtpërdrejt…
Një breshëri e gjatë kallashnikovi mbi familjen e një reportereje….
Oh ç’kob, çfarë trishtimi…
Ju kuptuam QARTË zotërinj kriminelë. Nuk na latë fije dyshimi se me kë kemi të bëjmë….
