Dete, male dhe një diell, e mund të bëjmë mrekullira. Ndoshta kjo do të ishte mendësia e një vendi që natyra e ka kufizuar në pasuri natyrore. Por jo Shqipëria, vendi ynë mrekullisht ka gjithçka që ne njerëzit s’ia kemi marrë dot ende.
Natyra bujare i ka falur Shqipërisë kushtet e përsosura për të qenë në listën e vendeve më të bukura në botë. Por kjo bukuri ose zbehet përmes shëmtive që e sfumojnë, ose “i bëhet makjazh” dhe tjetërsohet.
Një turist zbret në Rinas me idenë se tashmë do të ketë çdo informacion që dëshiron për detet e jugut që fort ia ka lëvduar miku i tij shqiptar, a Google.
Taksisti dhe askush tjetër rreth tij nuk ka fuqinë e mbinatyrshme që t’i japë një guidë, a një listë restorantesh me gatime tradicionale shqiptare e kështjellash që qëndrojnë krenueshëm jo fort larg brigjeve.
Politikat qeveritare hera-herës e thjeshtëzojnë çështjen e turizmit tek “publiciteti”. Një video me dron, ku s’duket fatura e kripur e një veze të skuqur pa kripë nuk i hedh hi syve askujt. Politika lehtësuese për operatorë turistikë që bëjnë investime të qëndrueshme, shohim veç në televizor, kaosi në informacion dhe shërbim vërehen atje, ku presupozohej të pushojë pa halle.
Restorantet e baret sezonale në bregdete s’e kanë luksin të mendojnë përtej fitimit. Turizëm pa identitet që e paguajmë shumë shtrenjtë.
Listë çmimesh të pajustifikueshme për pagën e zakonshme të shqiptarit mesatar që edhe pse kalon gjithë vitin duke planifikuar shpenzimet e pushimeve, në lokalin me çmime të çmendura ndihet i papunë që merr asistencë të përgjysmuar.
3 mijë lekë, (thënë me të vjetra apo 300 të reja që të duket realiste) veza e skuqur në mëngjes, të ngec në fyt bashkë me pushimet.
