Nga Mentor Kikia
Kemi shumë ç’të kritikojmë këtu, çdo ditë. Por, unë sot dua të them dy fjalë për një punë të mrekullueshme, për një artist të mrekullueshëm. Unë nuk jam muzikolog dhe njohuritë e mia në këtë fushë nuk shkojnë përtej admirimit, ndaj dhe nuk dua të bëj gjithologun, por dy fjalë doja t’i shkruaja për atë që bëri e po bën violinisti Shkëlzen Doli dhe drejtuesi i ri Ansamblit të Këngëve dhe Valleve Popullore, Gerti Druga. Koncerti i tij (tyre) të shtunën në TKOB, ishte më shumë se një mrekulli. Por ishte edhe më shumë se një koncert, që shfaqet një herë dhe mbetet një kujtim i bukur. Shkëlzen Doli prezantoi një markë, stampën e re për muzikën tonë popullore, e cila është edhe më e kërcënuar se objektet e trashëgimisë kulturore, për të cilat flitet çdo ditë. Në kushtet kur komercializmi e ka shndërruar muzikën popullore në mall mejhanesh, ku përpunimi alla tallava apo turbo-folk, është bërë normë nga dasmaxhinjtë e lagjeve deri tek ahengxhinjtë e televizioneve, Shkëlzen Doli kishte krijuar një standard të ri. Ai kishte derdhur në telat e violinës edhe vallen burrërore të Osman Takës, edhe vallen e nuses së Shqipërisë së Mesme, edhe çiftelinë e Tropojës dhe Gjakovës, edhe daullen, edhe klarinetën, edhe kabanë e Përmetit, edhe ison vajtuese të Çamërisë, edhe këngën qytetare shkodrane, edhe këngën qytetare të Elbasanit. Ai kishte “futur” brenda atij instrumenti magjik tërë këngën popullore, për të na e sjellë edhe më të bukur, edhe më të pastër, edhe më të mrekullueshme. Një përpunim gjenial nga Druga, pa i prekur as “qimen”, por sjellë modernisht në mënyrë të shkëlqyer.
Mirënjohje për artistë të tillë, që violinën e orkestrës së Vjenës, ia vë në shërbim këngës popullore.
