Nga Ilir Seci
Festa e Pashkëve asht nji nga festat ma të rëndësishme Hebraike, sepse “Pesach” si thuhet në hebraisht, asht dita me përkujtue lirimin e izraelitëve prej skllavërisë në Egjipt. Në shkrimet e shenjta lexojmë se këtë festë tradicionale hebraike Krishti e festoi bashkë me dishepujt e tij. Si kemi lexue në shkrimet e shenjta, Zoti ia ngarkoi profetit Moisi detyrën me u pri izraelitëve drejt lirisë. Me u pri izraeliteve të skllavëruem, që kishin lëngue për shumë kohë nën Egjiptin e faraonëve. Por, për profetin Moisi ajo nuk ishte e vetmja detyrë… Për me njoftë historinë e Pashkëve ma së parit na duhet me njoftë se cila ishte detyra ma e randë që ndërmori profeti Moisi në atë kohë.
Detyra ma e randë që ndërmori profeti Moisi nuk ishte me u pri hebrenjve drejt lirisë duke i nxjerrë ata jashtë Egjiptit. Jo, detyra ma e randë e profetit ishte që me nxjerrë Egjiptin jashtë mendjes së hebrenjve, sepse hebrenjtë e skllavëruem për mijëra vjet, ishin mësue me statusin e tyne si skllevën, aq ishin përshtatë dhe nënshtrue saqë kishin humbun e braktisun çdo shpresë se nji ditë jeta e tyne mund të përmirësohej dhe kishin qitë njinanë çdo shpresë se ndonjiherë edhe mund të vinin ditë të bardha për ta. Dhe pa shpresën ata kishin me kenë të humbun.
Hebrenjtë nuk e kishin idenë se si mund te jetohej në Liri. Mrekullia e vërtetë e Pashkëve, krejt randësia e tyne, si për kohën kur ka ndodhë, ashtu edhe për breznitë mbrapa gjatë shekujve që pasuen, ka kenë dhe mbetet mesazhi se asnjiherë nuk duhet humbur shpresa, se me ndihmën e Zotit, nuk ka vështirësi që nuk mund të kapërcehet.
Qe pra, ku ishte nji tiran i fuqishëm sa Faraoni i Egjiptit, e megjithatë ai prapë mund të thyhej! Qe pra, ku ishte nji komb aq i fuqishëm sa Egjipti që prapëseprapë mund të mposhtej! Skllevërit mund të fitonin Lirinë. Të shtypunit mund të thyenin prangat e robnisë së tyne. Çdo gja asht e mujtun, mjafton që njerëzit vetëm me shpresue, mjafton që njerëzit me guxue, mjafton që njerëzit vetëm me andrrue andrrën e pamujtun!
Këto ditë Pashkësh, prill 2017, qëllova në qytetin e Bostonit duke gjurmue historinë e pasun të këtij qyteti. Në çdo udhë të Bostonit, njeri gjan simbole e nëntekste historike që flasin për krijimin e Unionit Amerikan, për krijimin e Shteteve te Bashkueme te Amerikes. Krijim, ku simbolika e Pashkëve asht e pranishme dhe ka frymëzue fuqimisht Etnit Themelues të Amerikës. Frymëzim që e gjajmë te “Vula e Madhe e Amerikës”, (America’s Great Seal), ku shohim ndikimin e randësishëm që ka pasë te kjo vulë Eksodi Biblik, Kalimi në Liri, pra Pashkët.
Në gushtin e vjetës 1776, kur u diskutue për krijimin e kësaj vule, Benjamin Franklin sugjeroi imazhet e Eksodit Biblik të Pashkëve dhe në Vulë ai qëllimisht zgjodhi me vendosë skenën dramatike të përshkrueme te “Eksodi”, ku njerëzit guxuen me u përballë me një tiran të mnershëm, guxuen për me mbërri lirinë. Vula paraqet Faraonin të ulun në nji qerre të hapun, me kunorën faraonike mbi krye, teksa mban nji shpatë në dorë, duke kalue përmes ujnave të ndame në Detin e Kuq, në ndjekje të izraelitëve që po shkojnë drejt lirisë. Rrezet që duken se shpërthejnë nga nji kolonë e zjarrtë nalt në re, paraqesin Praninë Hyjnore dhe Urdhnuese, rreze që përndrisin mbi Profetin Moisi, i cili ka dalë në breg dhe shtrin dorën mbi detin që i bindet për me mposhtë Faraonin.
Benjamin Franklin, qëllimisht zgjodhi historinë e Pashkëve per me ba Vulën e Madhe Amerikane. Me historinë e Pashkëve, Franklin arriti me frymëzue Xhorxh Uashingtonin dhe Etnit tjerë themelues të Amerikës. I frymëzoi ata për me u rebelue kundër shtypësve britanikë, prandaj në Vulë u shkrue motoja: -“Rebelimi ndaj tiranëve asht bindje ndaj Zotit.” (Rebellion to Tyrants is Obedience to God).
