poezi nga Entela Kasi
Sa herë e bukura ime,
Larg teje
Kohën e humb me botën!
Jeta kjo është, një lëvizje e përshpejtuar që thellon distancën,
Mungesën,
Veten!
Tash ja, një çast kur duart e mia zgjaten në një përqafim të ëndërruar,
Tej kohe
Ndërsa ti buzëqesh me sytë kah rruga,
Ndërsa ti pret!
Kështu jemi, pritje të mbushura me frymë dashurie pa kushte!
Aty në gjurmët e tua, është vetë parajsa
Filli i gjithçkaje jemi
Në kohën tonë të pa mjaftueshme!
Tash gishtat e mi kanë kapur penën,
Për të shkruar fjalët ty,
Ndërsa kopshti yt lulëzon në të gjitha stinët
Ndërsa ti flet me lulet, me fotot tona, me ne
Një rrëfim që endet dritës
Dhe vjen në këtë muzg
Të purpurt,
Të mëndafshtë,
Si kënga e këngëve tona
Që era i sjell me flatra
Kësaj dite e të gjitha ditëve të tjera
Burim i dashurisë dhe jetës
…
8 /03/ 2021
Për nënën
Sot e përgjithmonë
To my mother today and forever!
