Nga Artan Fuga
Berati është vetëm pesë vjeç. Si të gjithë fëmijët ai fle herët dhe zgjohet pasi dielli e ka zbardhur mirë horizontin.
Parmbrëmë, u zgjua i lemerisur nga flakët që Qielli dërgonte në Tokë. Shkrepëtima, rrufe, aman o Zot aman, ku je nëne se kam frikë ! – pëshpëriste me vete.
Bubullimat bënin një zhurmë rrëmeti. Në fillim si një e çarë lisash në pyll, pastaj sikur shumëzohej me një milion zhurma e zinxhirit të karrocës së plakut që mbledh hekurishte nëpër lagje, një tronditje dheu dhe ajri dhe brrrrrrrr – gjithçka derdhej mbi veshët e vogëlushit si zhurma e mureve që bien.
Të gjithë flenë, motra, vëllezërit, nënja, plaku, të gjithë. Jashtë është terr. Ca llampa neoni lëshojnë një dritë të verdhur et zverdhur si të sëmurë me botkin.
U ngrit dhe hapi fletën e cadrës. Pa bravë e çelës. Dhjetra çadra ushtrie pa mbi trotuarin ku rrëshkiste si gjarpër uji i shiut në formë përrenjsh të sertë.
Zbathur, pllaq – plluq mbi ujë, me të mbathura e një bluzë të vjetër të gërrisur mbi supet e njoma, eci natën mbi trotuar. Ishte pak si somnabul. Maune të mëdha kalonin me rrapëllimë mbi Unazë. I shihte si tigra të vjetër. Maune dinosaure nga ata që kishin parë stërgjyshërit e stergjyshërve të tij diku andej nga shketëtirat. Populli stërvjetër fisnik.
Rrotat e dinosaurëve tre herë më të larta se trupi i tij e spërkatnin me rreshje shiu, dukeshin si një dush gjigand. Fshiu fytyrën e mbuluar me ujë, baltë dhe cikla zhavorri. Duhej pritur një çast kur rruga të ishte bosh.
Allah – tha me vete – ku shkojnë këto Skoda kështu? Që me sabah!
Mbase plaku do të ketë pak punë duke fshi këpucët e policave si llustraxhi që bëhet kur bjen moti në ujë – mërmëriti.
Nuk pa më sy dinosaurësh që të afroheshin te kthesa. Ngriti sytë dhe drita e vetëtimës e ndriçoi gjithë murin e pallatit përballë. Shigjetat e vizatuara mbi të sikur i thoshin : Këtej me vrap tashti!
Pllaq – plluq mbi Unazë si në ëndërr. Vetë lumi Nil rridhte mbi unazë.
Kapërceu rrugën dhe këmbët e vogla ndjenë barin dhe baltën e buzë Lanës. Rrëshkiti dhe ashtu rrëshqanthi zbriti rrëpirën që të çon te shtrati i lumit. Trupi i ngeci te një derë e vjetër dollapi. Ishte tmerruar sepse mendoi për një çast se do ja merrte lumi i Lanës. U ngrit dhe nga një e çarë u fut brenda kabinës që kishin ndërtuar ca rob Zoti me jelekë të verdhë.
Këmbët ju futën në mutra dhe baltë përzjerë me urinë. Era e jashtëqitjes i pickoi hundën.
Hoqi brekët dhe ashtu gjysëm në këmbë u shtrëngua dhe ndjeu se një lëng jo shumë i trashë i ra mbi shputat e këmbës dhe shalë. Mbi krye kishte rrufe dhe bubullima. Hodhi sytë poshtë i tromaksur për të mos e parë qametin. Një vijë e germuar si hendek mbushur me mutra i vrau sytë. Rridhnin mbi Lanë.
Një nevojtore gjigande. Dushi – shiu, zhurmat e ujit të galexhantit – bubullimat, wc – Lana që rrjedh e rrjedh e nuk flet.
Shty derën e vjetër dhe nisi të ngjisë të përpjetën me bar e baltë.
Fatmirësisht rruga ishte pa maune dinosaurë. I kishte ndaluar një sy prej zjarri që dukej atje tutje te magazinat e ushtrisë ngjitur me nja dy ndërtesa ku çdo mëngjes mblidhen shkollarë.
Hapi derën e çadrës dhe ndjeu aromën e trupave që flinin përzjerë me duhma fryme të qelbur dhe erë këpucësh të shkelura te thembrat.
Lali i madh fle si qingj, fle edhe lali i vogël që ka lindur dje, plaku gërrhet, nënia lëvizi mbi dyshekun e vet gjysëm të lagur, pesë motrat mbledhur nga të ftohtit, shtrirë mbi govata të vjetra – duken sikur janë bërë mehit nën dritën e neoneve të rrugës dhe të rrufeve.
Mos kanë vdekur? – rrufeja plasi në mendje e pastaj iku tutje andej nga deti.
U fut te dysheku i nënes dhe mendoi : Sa mirë jam këtu!
Lana poshtë i shtynte tutje mutrat drejt detit të madh e më larg pastaj drejt Italisë!
