Nga Gerald Ramaj
(Kjo shkon për të gjithë ata që ndihen të tillë).
Ne nuk “qahemi” sepse po na shfrytëzojnë si skllevër, jo, këto janë krahasime të fryra me paramendim, përkundrazi. Ne qahemi sepse nuk po kënaqemi dot, sepse shohim përherë e më shumë dhe duam më shumë, edhe më tepër se ç’mund të japim.
Duam të punojmë përherë e më pak, deri sa të mos punojmë aspak. E gjitha kjo përmblidhet në një shprehje të vetme: ” Sa më e madhe të jetë dëshira për të patur kohë të lirë e për t’u argëtuar, aq më e madhe është ndjesia e boshllëkut brenda nesh”.
Këtë më duhet ta lidh me një mendim tjetër që më ka ardhur para pak kohësh:
Ne jemi në një situatë ku kemi shmangur vlerat e vërteta, dëshirat që i kemi ëndërr, pasionet tona, prirjet etj… Ndaj, rezultati është një lumturi afatshkurtër, luhatje e shpeshtë humori, ndjesi boshllëku e me radhë. Pra, na mungon vetplotësimi, por në Shqipëri ka shumë faktorë që na devijojnë nga drejtimi që duam, kshuqë mbetemi duke u hedhur sa nga njëra degë në tjetrën. Duhet diçka e qëndrueshme, një zgjidhje afatgjatë që të na japi mundësinë të ndjekim atë që dëshirojmë. Dhe nëse nuk na e japin, duhet ta marrim vet!
