A do Skënderbe, zotni?
Nga Albert Bikaj*
Para ca ditësh, Shqipëria u refuzua nga BE-j
dhe natyrisht reagimet janë të ndryshme e kuptueshme. Qytetarët e thjeshtë janë të pakënaqur, me të drejtë nervozë dhe kjo kuptohet, po qeveritarët dhe vasalët ç’kanë?
Po të hapësh facebook-un, portalet apo televizionin gjithandej do shohësh reagime, gjoja me frymë nacionaliste.
Për mendimin tim, nga të gjitha komeditë përreth, nuk ka gjë më komike se nacionalizmi i sforcuar i «rilindasve» mbasi morën lajmin e refuzimit nga BE-ja. Persona të caktuar të kujtojnë personazhe romanesh absurde. Përballë dështimeve, disa nga ata duan t’ia kujtojnë BE-së të kaluarën e lavdishme para 400-500 vitesh, gjoja për të dëshmuar lidhjet e vjetra me kulturën europiane. E ku ka më absurde se kjo? Gjendja e rilindasve tanë është migjeniane, qeveria shqiptare përballë dështimeve te veta BE-se i drejtohet me: “A do Skenderbe, zotni? A do stradiotë, zotni?”.
Fatmirësisht, krerët e shteteve të BE-se nuk janë budallenjë. Këta rilindasit patriotë të Skendebeut, nuk e kanë fare problem të flirtojnë me Erdoganin apo të tregojnë haptazi nostalgji për pushtuesit turko-osmanë, të cilët me qenë se bie fjala çdo herë që takohen i quajnë vëllezër.
Shenjë tjetër e nacionalizmit rilindas është dëshira e madhe për të rilindur miqësinë me milladinët e rinj, të cilet jo vetëm që mohojnë krimet e kryera në Kosovë, por pa pikën e turpit këmbëngulin deri në fund ta ripushtojnë (Të mos keqkuptohemi, nuk jam apologjet i folklorizmit, marrëdhënia e mirë me Turqinë dhe me fqinjët është më se e nevojshme, por gjithmonë ne reciprocitet, cilado palë qoftë kjo).
Por, tashmë është e dukshme sa shumë e dashkan atdheun, aq sa të rinjve dhe të moshuarve po ua permende emrin Shqipëri, nuk u bien ndërmend votra as malet, por u kujton “kulmin e dëshpërimit”.
Dhe me thënë të drejtën, nuk kanë faj. Ekonomia, drejtësia dhe arsimi nëse nuk mund te thuhet se janë pertokë, janë gati-gati të shembën. Qeveria është e uzurpuar nga njerëz të korruptuar, ndër ta, si erëz speciale, kanë edhe nga ata të kohës së diktatures. Enveristët dhe pasardhësit e tyre (biologjik apo ideologjik) zotërojnë kudo, kjo është ana tjetër e historisë, për të cilën nuk besoj se ua ka ënda të flasin e aq më pak të dëgjojnë. Nuk kanë se si, vetë kryeqeveritarët janë ndër ta. Jo më larg se 3-4 muaj më parë kërcënuan se do mbyllnin Instituti i Studimeve për Krimet dhe Pasojat e Komunizmit. Që të mos flasim për lirinë dhe korrpuptimin ose kontrollimin e mediave. Përveç afrimit të historisë, është e kotë që BE-se t’i ofroni martesa të paqena apo liri për vrasjen e foshnjeve në bark të nënave – këtë të fundit s’keni pse ta bëni. E dini pse? Për aq kohë sa të jeni në pushtet, keni për t’ua vrarë idealet dhe ëndërrat menjëherë mbasi të lindën.
Të dashur shokë patriotë, është e kotë të përmendni Konstandinët e antikës dhe Skenderbenjtë e mesjetës; sot, çdo bashkëkombas i suksesshëm, suksesin e ka arritur nëpër shtete të perëndimit, sepse qeveria në atdhe nuk u ka ofruar asgjë tjetër përveç valixheve. Ju mund të vazhdoni po deshët me retorikë të shterpë, por siç thonë në Malësi të Madhe: «Me rrëna nuk shkohet në Parriz».
* autori është politolog i diplomuar
