Nga Mira Tuci
Përbindëshi u shfaq me të gjithë shëmtinë e tij. Si në një film horror, përbindëshat e vegjël u lëshuan mbi prenë e pafajshme për ta shqyer e çapëlyer të urdhëruar nga kryepërbindëshi në kufirin mes natës dhe ditës, kur engjëjt flenë, por djajtë jo.
Djajtë, thurin komplote si ta zhbëjnë çdo gjurmë historie, si t’ia nxijnë jetën shqiptarit që të ndjehet gjithmonë i paatdhe.
Legjioni u lëshua mëngjesin e 17 majit në oborrin e Teatrit i uritur për gjak, gërmadha dhe metalikë ari.
Sepse, Teatri prej dy vitesh e më shumë është simbol i qëndresës së identitetit kundrejt etjes së papërmbajtshme për para.
Ndonëse historia u varros e bashkë me muret që ranë u hodh pluhur mbi varret e dhjetëra artistëve që nuk janë më mes nesh, por janë pasuria e atij Teatri dhe këtij kombi, sot u hap një varr i ri, varri i demokracisë!
Teatri (jo vetëm godina e Teatrit Kombëtar) është akti i parë politik në botë, agora parake e demokracisë ishte Teatri. Ndaj në një akt pabesie të pashoq, sot u rrënua Teatri Kombëtar, ai teatër të cilin kryeministri nuk e honepste dot, në të cilin nuk shkeli kurrë, pos kur diskutohej për shembjen e tij që në kohën kur ishte gjallë e ndjera Violeta Manushi.
Lotët nuk i përmbajta dot sot në mëngjes, kur imazhet që më vinin nga Shqipëria ishin përplot pluhur, copëza betoni, hekuri, historie dhe arti që shkërmoqej pamëshirshëm në emër të zhvillimit.
Pabesia dhe babëzia janë nickname i këtij regjimi të Ramës, ndaj habitem me çudinë që shumë qytetarë i ka zënë gafil.
Mbyllje goje, arrestime gazetarësh, dhunime me shkop gome dhe shqelma në emër të kinse “shpëtimit” nga Corona janë portreti më i shëmtuar i një Shqipërie që lëngon nën çizmen e arrogancës, cinizmit dhe regjimit të një njeriu që nuk ka më kufij, i ka hequr të gjitha maskat sepse duhet të plotësojë premtimet ndaj botës së errët.
Teatri është simbol i lirisë, i kujtimeve, i rebelimit ndaj çdo regjimi të majtë apo të djathtë ndaj i tillë duhet të mbetet sepse tashmë nëse i lëmë dorë të lirë grabitësve të historisë nuk do të kemi më çfarë të qajmë, as trashëgimi, as monumente, as kujtime dhe as atdhe.
Broçkullat e Teatrit të ri Modern ruajini për naivët dhe për shpirtshiturit, tani është koha për të rifituar lirinë, për të rimarrë dinjitetin.
