Televizioni duhet t’i rikthehet publikut dhe t’iu merret panelistëve grindavecë dhe moderatorëve që më shumë bëjnë punën e semaforëve të prishur. Mund ta merrni me mend se çfarë trafiku mund të kemi nëse për disa minuta ‘ikin’ semaforët. Në fakt, kjo po ndodhë nëpër studiot televizive. Disa makina të zhvendosura në trotuar, një grup kalimtarësh të frikësuar e të strukur në një qoshe, një duzinë veturash të puthitura njëra pas tjetrës në një kolonë të stërzgjatur, fishkëllima shoferësh të nervozuar. Figurativisht, kështu disi duken disa studio televizive të Tiranës
Nga Emin Azemi
Mediat dhe analistët në Shqipëri kanë qenë tifozët më të mëdhenj të politikës këto muajt e fundit. Debati që i parapriu zgjedhjeve lokale të 30 qershorit, kishte mungesë të theksuar kreativiteti. Faca të njëjta nëpër studio, muhabete në stilin ‘fol e mos dëgjo’, parashikime skandaloze për shkatërrim vendvotimesh, tifozeri e skajshme partiake, janë vetëm disa nga pikanteritë më kulmore të absurditetit mediatik të Tiranës.
Askush nuk ka menduar se do të kalojnë kaq vite pas shembjes së komunizmit në Shqipëri dhe do të vijë një ditë ku mediat, gazetarët e analistët, do të vazhdojnë me logjikën moniste të rreshtimit pas partisë së preferuar. Jo se në botën demokratike nuk ndodhin planifikime editoriale në prag të zgjedhjeve ku afishohen publikisht mbështetjet politike, por kjo që po ndodhë në Shqipëri i tejkalon sjelljet normale profesionale. Në këtë valle të pakuptimtë prijnë televizionet, të cilët garën për audience po e zhvillojnë mbi stërkeqjen e shijes së publikut, në vend se ta bënin të kundërtën. Sepse, fundja televizioni si medie, përveç rolit informues, ka edhe dimensionin emancipues e kulturor dhe gjithkush që shikon televizion nuk mund të mbetet i pandikuar nga ajo që konsumon.
Publiku televiziv i Shqipërisë vuan nga mungesa e theksuar e informimit të drejt e të balancuar. Nëse gjatë gjithë ditës raportohet për ngjarje që kanë patur në fokus një tematikë të caktuar, ajo në mbrëmje degradohet, sepse njeriu i zakonshëm që ndodhet para televizorit zor e ka të kap fijen e lëmshit që bëhet edhe më i ngatërruar nëpër studio televizive. Nuk mungojnë edhe moderatorët të cilët nuk e dëgjojnë deri në fund mysafirin dhe e ndërpresin mu në momentin kur mysafiri është shumë afër zbërthimit të një çështjeje. Ndërprerja pa takt e mysafirëve, ndërhyrja e panelistëve ndaj njëri tjetrit, të folurit e të gjithë në kor, që i ngjason një koshi bletësh, pa e dëgjuar tjetrin se çka flet, kanë bërë që shumë njerëz madje të heqin dorë demonstrativisht nga këto emisione të ashtuquajtura debatuese dhe të kalojnë në kanale ‘explorer’, apo në filma dhe dokumentarë.
Televizioni duhet t’i rikthehet publikut dhe t’iu merret panelistëve grindavecë dhe moderatorëve që më shumë bëjnë punën e semaforëve të prishur. Mund ta merrni me mend se çfarë trafiku mund të kemi nëse për disa minuta ‘ikin’ semaforët. Në fakt, kjo po ndodhë nëpër studiot televizive. Disa makina të zhvendosura në trotuar, një grup kalimtarësh të frikësuar e të strukur në një qoshe, një duzinë veturash të puthitura njëra pas tjetrës në një kolonë të stërzgjatur, fishkëllima shoferësh të nervozuar.
Figurativisht, kështu disi duken disa studio televizive të Tiranës, të cilat në vend se të na jepnin qartësi lëvizjeje, ato më tepër po na e komplikojnë orientimin në kohë e hapësirë. Në vend se të na informojnë, ato më tepër po rëndojnë lëmshin e dezinformimit me debate kaotike, pa fije ‘bon-toni’ dhe pa më të voglën përgjegjësi se ato debate fundja bëhen për publikun e jo për pjesëmarrësit në studio.
Ky është më shumë se mjerim.
