Nga dom Gjergj Meta
A e dini se çfarë më mungon prej gati një viti?
Përqafimet.
Ja një përqafim si ky: “Gjergj, hajde ke nona jote iher t’kap nona m’qaf ene t’puth içik!”.
Më mungon shumë. Nuk e lejoj nënën të më përqafojë e të më puthë. As babain që qysh se është sëmurë me sklerozë do vetëm përqafime. As vëllanë tim, miqtë e mi, askënd. As dorën nuk ia jap më askujt.
E atëherë mallkoj pandeminë e i them t’na hiqet qafe, se na ndau për s’gjalli nga njerëzit e na stresoi.
Por, pastaj “qetësohem”, e mungesa kthehet në lutje, unë kthehem në një lypës, këmbëngul e u them atyre që dua të përqafoj: “Ju lutem mos ikni pa ju përqafuar e mos më lini të iki pa një përqafim! Duroni edhe pak sa të kalojë!”.
Nuk mund të arratisem nga trupi im. As ju nuk arratiseni dot, sado të fortë e stoikë të tregoheni. Nuk arratisemi dot nga përqafimi.
Përqafimi është gati-gati hyjnor. Është krijues. Nga një përqafim lind diçka e re, e padëgjuar më parë. Puthja edhe mund të jetë tradhëtare, si ajo e Judës, por jo përqafimi. Nuk kam dëgjuar der’ më sot për një përqafim tradhëtar.
“Në më t’shumtën e rasteve një përqafim është shkëputja e një copëze nga vetvetja për t’ia dhënë tjetrit që të vazhdojë rrugëtimin e tij më pak i vetmuar” (Neruda).
