Nga Artan Gjyzel Hasani*
jo, mos i falendero ata…
…ata që të deshën të mirën,
ata që u përpoqën pafund për ty,
ata që kur kishe frikë të thanë “guxo!”
ata që të mësuan si të dhurosh lule,
por jo përdorimin e thikës
ata që të mohuan të drejtën për të gabuar,
ata që pranë të erdhën kur të tjerët kishin shkuar
jo mos i falendero…
ata që të bënë kokën e të rritën,
ata, me të cilët ndave fëmijërinë
dhe shpirtin ta dehën me gëzimin e tyre
ato që me mëngjese t’i mbushën netët,
ndërsa nga djalë ngadalë u bëre burrë,
ata që në pëllëmbët e tua qiejt i zbritën
sa herë që zgjasje duart e nuk mund t’i arrije,
balonat e tua fillkëputura…
ata që të thanë se duhet të jesh zotëri
edhe mes atyre që Zot nuk kanë.
ata që të mësuan të mos përdorësh brrylat
dhe që tjetri është vëllai yt.
ata që të thanë se paraja e prish njeriun
dhe varfëria është shenja e të ndershmit.
ata që të thanë mos njjih urrejtje,
se dashuria zbut edhe të ligun…
jo, mos i falendero…
të gënjyen…
bëhu djali i keq i shtëpisë, i rrugës,
lagjes, qytetit, më i keqi i gjithë botës.
me bukën e përditshme haje turpin,
ndryshe në gosti për ty nuk do të ketë vend
do të vdesin ata që të bënë mirë.
do të vdesin ata që të ndriçuan arsyen,
do të vdesin ata që jetën ua nxive,
do vdesësh dhe ti.
bashkë me të këqinjtë dhe të mirët,
prindërit, edukatorët dhe predikuesit.
do vdesin edhe ata që u mbajnë mend…
jo, mos i falendero
të gënjyen…
se nderi yt s’vlen as dy lekë, o njeri,
as ndershmëria, me të cilën të rritën
do mbetesh në cep të ringut një jetë
me kurrizin mbështetur pas litarëve të lagur
pa u mbrojtur dot nga ata që fort të goditën
dhe mbi altare do të bien të djegur trarët
si dritë e bordellit mbi katedralet,
kur të të shkelin me këmbët e tyre të palara,
kur të poshtërohesh nga harbutë dhe kodoshë
kur të të qëllojnë pa mëshirë në fytyrë
dhe pasi t’u kesh kthyer faqen tjetër,
do të të kërkojnë edhe bythën…
në emër të kujt do të bëhesh bir i mirësisë?
cila dritë hyjnore e jotja do të arrinte të ndriçonte
gjirizet e jetës ku as dritë e diellit s’hyn dot?
nuk i ke parë të mirët se si zvarriten rrugës pa fund
gjithnjë në radhë pas një maskarai që lehtësisht
arrin çdo gjë që ti nuk e fiton dot as me mund…
dhe mirëqenia e pasuria e tij veç shtohet,
makuteria e tij kurrë nuk vdes…
do kalosh nëper të gjithë rrathët e ferrit, njeri,
para se të kuptosh se ndershmëria jote
nuk është virtyt,
por ves…
jo, mos i falendero ata…
ata që të mësuan të falësh e të mos vjedhësh
e pastaj të dorëzuan te turma e batakçinjve
që të plaçkitën xhepat, ëndrrën, jetën…
ata që të ushqyen me fisnikërinë
edhe ndaj atyre që të çuan në djall
ata që të mësuan të bindesh, por jo të luftosh,
ata që të thanë se hamsteri dinjitoz e ka vendin veç në rrotë,
ata që të mësuan mirësjelljen dhe jo ligjet e burgut,
ata që të thanë që xhungla u përket vetëm bishave
dhe njerëzve veç ungjinjtë e shenjtë,
por kjo botë është versioni pa flakë i ferrit, o njeri,
ku një si ty nuk mbijeton dot…
një ditë të fundit, kur fundin ke takuar
s’do të kesh përgjigje, kur të të pyesin fëmijët
dhe çka falenderove një jetë të tërë
me nofulla të shtrënguara ke për ta mallkuar…
sikur s’jetove kurrë
humbanak do të ikësh,
kur jeta të të thotë “shko!”
dhe i lodhur per vdekje
do të mbyllësh sytë
dhe do të ndjehesh keq
nga poema të vonuara
të padobishme si kjo…
* marrë nga vëllimi poetik “Imoralisti”
