Nag Edi Oga
Fjalimi (pak patetik) i zonjës në Parlament, më pëlqeu, por nuk më zuri në befasi:
1. Gjithnjë e kam ditur në çfarë gjendje mizerabël është infrastruktura e fshatrave të largët.
2. Gjithnjë e kam ditur se fshatarët vuajnë për ujë dhe për të mira të tjera themelore jetësore.
3. Kam qenë vetë pjesë e një strukture të shërbimit shëndetësor në një fshat shumë të largët.
4. Kam parë edhe herë të tjera fjalime të ndjera me përlotje nga emocionet.
Mbase nisur nga ky fjalim, pushtetarët do reagojnë dhe do ta shtrojnë rrugën e fshatit të saj duke u kujdesur deri në detaj që të na e shesin si histori suksesi. Mirë do të ishte. Por a do të lejonin ata që nga foltorja e kuvendit të qante nga një fshatar për çdo fshat që nuk ka rrugë, ujë, shkollë dhe ambulancë, apo mendoni se ky fjalim mjafton për të rregulluar çdo fshat të vuajtur të këtij vendi. Nëse kjo do të ndodhte, ky do të ishte fjalimi më frymëzues i shekullit!
