Nga Matilda Omeri
Mendje e shpirt po duan të mi kthejnë në tabula rasa,
e të më lënë pa ty.
A munden vallë me nda shpirtin nga shpirti?
Emrin tënd e emrin tim po ma tjetërsojnë,
e kjo nuk po ësht’ mjaft.
Po duan me ma ndalu gojës shqiptimin e tëndit emër,
siç më ndaluan për me t’vajtu.
Por, mua natyra më lindi femër,
andaj unë dashuroj mosbindjen.
Deti im më mësoi të lundroj stuhive,
e dashuria ime më mësoi të sfidoj vdekjen e harresën.
Ndaj dëgjomë …
Edhe atëherë, kur duna shkretëtirash të mbetura mendjesh e shpirtërash,
do duan të të groposin humbëtirash.
Gërmat e emrit tënd,
që dhimbja,
sekondave që harkojnë kohën, shton veç rëndesë.
Një nga një do t’i latojë nëpër kockat e mia,
e kockat shpatë do t’i bëj.
E nëse betejat për ty do të humb,
përdhe kurrë nuk do të plandosem si frikacake.
Të fundit armë, ato shtatë gërma të emrit tënd,
ajo shpatë prej kocke,
të më bëhet epitaf,
e mbi të, të shkruhet …
unë jam ÇAME.
